sØn Øf gØd..

tanha

2009-11-18T09:59:00.006+01:00

فرق من و تنها، تنها یک حرف است..

تازه فهمیدم

دود

2009-07-20T21:39:00.002+02:00

رفتم کنار راین و سیگاری کشیدم..

..آنکه تنها نگرنده ی پرواز اوست

2008-06-08T12:36:00.003+02:00

اظهار عشق *
(و در آن هنگام شاعر در مغاکی فروغلتید -)

آه، شگفتا! او هنوز هم پرواز میکند؟
هنوز اوج میگیرد و بالهایش را در هوا نگه میدارد؟
چه او را میکشد و میبرد؟
مقصد ِ او، کوچ ِ او و عنان ِ او چیست؟
.
چونان ستاره و، جاودانگی
اکنون در مسخره گی میزید
که بر باد دهنده ی زندگی ست
دلسوزانه، حتا خودش به رشک:-
و اوج گرفت آنکه هم تنها نگرنده ی پرواز اوست..
.
آه ای مرغ ماهیخوار!
بران مرا به آسمان در رهایشی ابدی..
در اندیشه ی تو بودم:
که اشک از پی ِ اشک
آری دوستت میدارم!

فریدریش نیچه (1900-1844)

* Liebeserklärung – Declaration of Love - Déclaration d’amour

امید

2006-04-21T13:48:00.000+02:00

لابلای روزنامه های تلنبار شده، روزنامه‌ی ایران، ٢٢ آذر ٨٤

sms

2006-04-03T03:13:00.000+02:00

ساعت دوازده و نیم بعد از نصفه شب، اصفهان. خونه ی تاریک و ساکت؛ وقتی همه خوابند، و هیچی نیست برای وصل شدن جز یه کوچولوی دوست داشتنی که تو مُشتِت محکم گرفتیش و تازه این موقع ها میفهمی که چقدر دوسش داری؛ اونوقت

ــ اگه آدم حوصله ش تنگ بشه، دلش هم سر بره، باید چیکار کنه؟

☼ ــ هنوز راه حلش رو پیدا نکردم؛ دارم به همین فکر میکنم

ــ یک جواب کاملا منطقی به یک سؤال کاملا احساسی

ــ جوابش رو خودم میدونم: «عادت میکنی!»

☼ ــ آخه دیگه از احساس پر شدم، آدم هرچی می کشه از این احساسه! قبول نداری؟

ــ پر یا خالی؟ هر چی؟ خوب یا بد؟ وقتی یه جام میلنگه میذارم به حساب احساس. مخصوصا بی عقلی هام رو.. و دقیقاً وقتی میفهمم چقدر بی عقلم که میخوام احساسم رو کنار بذارم

☼ ــ اگه عقل میلنگه، کار احساسه دیگه؟ نیست؟

ــ وقتی، یکی رو بیشتر دوست داشته باشی. یه دوست خیلی خوب یا پارتنرت، کدوم رو بیشتر دوست داری؟

☼ ــ بازی با کلماته!

ــ نه، بازی با احساس دو تا آدمه. حداقل یکی. مطمئن باش!

ــ نه، مطمئن نباش. خودمم نیستم. «آدم هرچی میکشه از این احساسه..»

☼ ــ دیگه نمیتونم به کسی یا چیزی مطمئن باشم، سینا اینا رو واسه ناز کردن نمیگم، یا ادا نیست این حرفا، جدی میگم

ــ میدونم. تو هم داری میری قاطی آدم بزرگا..

کنار ِ زاینده رود خیلی شلوغ بود. بهرحال، حتا اگه میومدی هم، داستانهایی که برای خودم ساخته بودم، خاطره نمیشد. سعی کردم خودم رو راضی کنم. هر چند سگ شدم.

داستان ِ پیرمرد

2006-02-11T21:16:00.000+01:00

هوا سرد نبود اما «پیرمرد» سردش شده بود. این نامی بود که زیاد خود را با آن خطاب می‌کرد. هر گاه که جلوی آینه می‌ایستاد و به خود نگاه می‌کرد؛ دستها را در موهایش فرو می‌کرد و سعی می‌کرد بهترین روش را برای پر کردن ِ جاهای خالی پیدا کند. با اینکه از بهترین کِر ِم‌های دست و صورت استفاده می‌کرد، اما چروک‌های زیادی توی صورتش بود. خیلی ها می‌گفتند که بیشتر از سنش نشان می‌دهد. جوانتر که بود، اصلا از شنیدن ِ چنین حرفی خوشش نمی‌آمد. اما حالا؛ دیگر برایش تفاوتی نمی‌کرد.
خیلی از شبها می‌آمد و اینجا می‌نشست. و با اصراری عجیب سعی می‌کرد همیشه روی یک نیمکتِ بخصوص بنشیند. فکر می‌کرد اینهم یک عادتِ پیرمردی ست. جالب اینکه جز یک بار، همیشه نیمکت خالی بود. آنبار هم تمام ِ مدت فقط قدم زده بود. نیمکت‌های دیگر برایش غریبه بودند. «پیرمرد‌ها از تغییر می‌ترسند» جمله‌یی بود که بارها به مراجعینش گفته بود و سعی کرده بود وادارشان کند که اثبات کنند چنین نیستند. پیرمرد حس کرد باید تکانی بخورد. پای چپش را از روی پای راستش بلند کرد. کمی به سمتِ چپ خم شد و اینبار، پای راستش را روی پای چپش انداخت. دست چپش را به عقب برد و روی پشتی ِ نیمکت انداخت و دستِ راستش را هم روی زانویش گذاشت. بعد از چند ثانیه فهمید که راحت نیست. فکر کرد به مدل قبلی برگردد. اما دیگر حوصله‌‌اش را نداشت. می‌دانست دستش به زودی خواب می‌رود و باید از عقب برش دارد. فکر کرد کاش چیزی با خود آورده بود تا به آن «تکیه» کند و یا اصلا چرا این نیمکت‌ها دسته ندارند تا بشود روی آن خم شد. پاسخ را می‌دانست، اما با لج بازی، زیر ِلب غرولندی کرد و تصمیم گرفت به نشانه‌ی اعتراض نیمکت را ترک کند. دور و بر را نگاه کرد تا اوضاع را بسنجد. خلوت تر از آن بود که احتمال اشغال کردن ِ نیمکتش زیاد باشد. بلند شد. فکر کرد حالا کدام طرف برود. باید موقعی که نشسته بود تصمیم می‌گرفت. احساس کرد نگاه‌های شماتت باری او را بخاطر این ندانم کاری‌اش سرزنش می‌کنند و ناخودآگاه پشتش کمی خم شد. «پیرمرد بیچاره..» تصمیم گرفت کنار نرده‌های رودخانه برود. آنجا می‌توانست بازی ِ دیدن خودش را روی سطح آب تکرار کند. هیچ گاه نتوانسته بود صورتش را کامل توی آب ببیند. می‌ترسید بیشتر خم شود. هرچند نه آب عمق ِ چندانی داشت و نه نرده‌ها ارتفاع زیادی از سطح آب داشتند. هرچه بود، همیشه فکر می‌کرد که از ارتفاع می‌ترسد و همیشه هم ترسیده بود. با خود فکر کرد که چرا خیلی از «ماها» از ارتفاع می‌ترسیم و یادش آمد زمانی به خودش گفته بود که روزی حتما در این زمینه تحقیق خواهد کرد. نفسش را محکم بیرون داد و سعی کرد فراموشش کند. مثل ِ همه‌ی کارهای نکرده‌ی دیگر..
کمی روی نرده خم شد. دور و برش را نگاه کرد. دوست نداشت کسی موقع ِ بازی نگاهش کند. هرچند مطمئن بود کسی نگاهش نخواهد کرد. اگر فرد ِ دیگری این حرف را می‌زد، با لبخندی می‌گفت که تو دوست داری کسی باشد و نگاهت کند. ولی جرأت گفتن ِ این حرف به خودش را نداشت. خواست سرش را کمی جلوتر ببرد؛ اما آن شب اصلا حوصله‌ی بازی نداشت. می‌خواست همین طوری که هست، بماند. یادش آمد که قوز کرده است. به عقب خم شد و کمرش را تا جایی که می‌توانست، صاف کرد. راحت نبود. فکر کرد «حداقل برگردم روی نیمکتِ خودم». آرام برگشت و با نجابتِ یک پیرمرد ِ مهربان، با آرامش و وقار، جوری که هیچ کس نتواند ایرادی بگیرد، به سمتِ نیمکتش حرکت کرد. از دور احساس کرد نیمکتش را اشغال کرده‌اند. اخم کرد. هیچ خوشش نیامده بود. اشغالگر، آدم ِ درشت هیکلی به نظر می‌رسید که به طرز ِ ناراحتی نشسته بود. هرچند از این فاصله نمی‌توانست خوب تشخیص دهد. دست کرد توی جیب ِ پالتویش و عینکش را برداشت. سالها بود که دیگر همیشه عینکش همراهش بود. بعد از آن بار که از نزدیکترین دوستش خواسته بود تا عینکش را لحظه‌یی به او قرض بدهد و او با تعجب نگاهش کرده بود. همان موقع که تازه فرق های اینجا داشت روی سرش خراب می‌شد. عینکش را آرام بر چشم گذاشت و نگاه کرد. آنها دو نفر بودند. نزدیک تر شد. دو پسر. به نظر بیست ساله می‌آمدند. یا همین حدود؛ سرهایشان را بهم تکیه داده بودند. آن که جای پیرمرد نشسته بود، دستهایش را روی پای آن یکی گذاشته بود و آن دیگری، دستش را پشتِ سر او. و هر دو بدون ِ اینکه چیزی بگویند به جلو خیره شده بودند. به رودخانه. پیرمرد حالا دیگر نزدیک شده بود. می‌توانست به خوبی چهره‌هایشان را ببیند. دستهایشان؛ پاهایشان؛ بدنشان را که مثل ِ پازل درهم فرو کرده بودند و از دور یکی به نظر می‌آمدند. پیرمرد فکر کرد چه خوب که برای نیمکت ها دسته نمی‌سازند.. دلش می‌خواست همانجا بایستد و نگاهشان کند. اما می‌دانست که این چیزها اینجا مرسوم نیست. یا در حقیقت او نمی‌تواند. همان طور که رد می‌شد، نگاهی به نیمکتش انداخت، در دل چیزی به او گفت، لبخندی زد و آرام، جوری که خلوتِ آن دو را بهم نزند، از روبرویشان رد شد.
کمی جلوتر، لحظه‌یی ایستاد. عینکش را برداشت. آن را به دقت جمع کرد و در جیبش گذاشت. کمرش را صاف کرد. نفس ِ عمیقی کشید و به طرف «خانه» براه افتاد.

بهمن هشتاد و چهار

2006-02-04T18:35:00.000+01:00

نازنین.. آخر چه بنویسم از تو..؟

طولانی ترین خواب سال

2005-12-23T02:09:00.000+01:00

خوابم میاد. دلم می‌خواد فقط بخوابم. توی اولین جای گرمی که پیدا کردم. یا حتا سرد؛ مهم نیست.. مهم اینه که خوابم ببره. حتا اگه روی شونه های بغل دستیم توی تاکسی باشه. باید بخوابم. باید استفاده کنم از این شبها. از لحظه لحظه هاش.. از شبهایی که داره مدام کوتاه تر و کوتاه تر می‌شه. چقدر می‌ترسیدم از این شبهای بلند و سرد و تاریک.. اما الآن تازه دارم باهاش حال می‌کنم. دلم می‌خواست مثل یه خرس قطبی، برم تو یه غار ِ دنج و کوچولو، خودمو ول کنم یه گوشه، سرمو بذارم روی دستام و یه کم تکونش بدم تا در بهترین و راحت ترین حالتِ ممکن قرار بگیره، بعد با یه نگاهِ پر از «نخوت» و تکبـر، دور و برم رو برانداز بکنم و اون وقت با یه تکون کوچولو، توی خودم فرو برم و چشمام رو آروم آروم ببندم.. اما راستش نمی‌دونم، خرسای قطبی وقتی چشماشون رو می‌بندن، راحت خوابشون می‌بره یا نه؟ یعنی به چیزی فکر نمی‌کنن؟ اصلا چیزی دارن برای فکر کردن؟ یا اصلا می‌تونن فکر کنن؟ راستش کی می‌دونه که اونا تمام این مدت رو می‌خوابن؟ شاید می‌رن که یه کم فکر کنن به خودشون و به زندگیشون.. که ببینن چیکار کردن و چیکار باید بکنن. شاید به خاطر همینه که همیشه تنها می‌رن بخوابن. تنهای تنها.. نمی‌دونم خواب هم می‌بینن یا نه؟ یا اگه ببینن، یادشون می‌مونه؟ که برای هم تعریف کنن.. یا حتا می‌تونن «تحلیلش» هم بکنن؟! اما همین که می‌تونن سه ماه تو یه غار کوچولو، تنهایی سر کنن، خیلی حسادت برانگیزه! بدون احتیاج به هیچ چیز و هیچ کس. شاید هم دلشون می‌خواد با یکی باشن، اما به خاطر یه سنتِ قدیمی ِ خرسی، مجبورن تنها برن توی غار. اون وقت تمام ِ زمستون رو به این فکر میکنن که اگه تنها نبودن و می‌شد این غار کوچولو رو با یکی تقسیم کنن، «چه فازی می‌داد»!
دلم نمی‌خواد صبح بشه.. اگه نور بزنه، انگاری که یه چیز ِ مزاحم اومده توی غار من و خلوتِ منو بهم زده. اگه هوا روشن بشه، انگاری که کلی آدم میان و تنها جایی که مال ِ خودِ خودمه رو هم ازم می‌گیرن.. باید چشمامو ببندم. باید فکر کنم همه جا تاریکه، همون جوری که من می‌خوام.. باید برم زیر پتو، باید بالش رو بذارم روی سرم و فشار بدم تا حتا صدای صبح رو هم نشنوم. باید برم بخوابم. «خیلی از وقتِ خوابم گذشته». امشب نمی‌خوام هیچ خوابی ببینم. چون «تحلیلش» رو از قبل می‌دونم.. امشب فقط می‌خوام بخوابم.. حتا می‌خوام خر و پف هم بکنم. اینجوری خودم هم مطمئن می‌شم که حتما خوابم..

خوابم میاد. اما می‌دونم که به این راحتی ها خوابم نمی‌بره..

..مامان

2005-12-09T12:39:00.000+01:00

Les hommes qui passent maman
M’envoient toujours des cartes postales
des Bahamas maman
Les hommes qui passent tout l’temps
sont musiciens artistes peintres
ou comédiens
souvent.

Les hommes qui passent maman
M’offrent toujours une jolie chambre
avec terrasse maman
Les hommes qui passent je sens
Qu’ils ont le coeur à marée basse des
envies d’océan.

Les hommes qui passent pourtant
Qu’est-ce que j’aimerai en voler un
pour un mois pour un an
Les hommes qui passent maman
ne m’donnent jamais rien que d’l’argent.

Les hommes qui passent maman
Leurs nuits d’amour sont des étoiles
qui laissent des traces maman
Les hommes qui passent violents
Sont toujours ceux qui ont gardé
un coeur d’enfant perdant.

Les hommes qui passent pourtant
Qu’est-ce que j’aimerai en voler un
pour un mois pour un an
Les hommes qui passent maman
ne m’donnent jamais rien que d’l’argent.

Les hommes qui passent maman
ont des sourires qui sont un peu
comme des grimaces maman
Les hommes qui passent troublants
Me laissent toujours avec mes ríves
et mes angoisses d’avant.

Les hommes qui passent pourtant
Qu’est-ce que j’aimerai en voler un
pour un mois pour un an
Les hommes qui passent maman
ne m’donnent jamais rien que d’l’argent.

Les hommes qui passent maman
Les hommes qui passent maman
Les hommes qui passent pourtant
Les hommes qui passent maman..

مردانی که می گذرند، مامان؛
همیشه برایم کارت پستال هایی از باهاماس می فرستند
مردانی که می آیند و می روند
میانشان نوازنده،
نقاش،
و گاهی هنرپیشه هم هست..
مردانی که می گذرند، مامان..
همیشه اتاقهایی زیبا با تِراس دارند
و من حس می کنم که در قلبشان هرگز آرزوی رسیدن به اقیانوس نیست..
مردانی که می آیند، اما می روند
گاهی می خواهم که بمانند
برای یک ماه.. برای یک سال..
مردانی که می گذرند، مامان..
مردانی که همه وقت با منند،
هیچ وقت جز پول، چیز دیگری برایم ندارند
مردانی که می گذرند، مامان؛
عاشقانه های شب هاشان،
چون ستاره ایست که ـ تنها ـ ردِ دنباله اش بر من به جای مانده، مامان
مردانی که می گذرند، مامان
تنها ظالم ترینشان قلب یک بچه ی گم شده را پیش ِ خود نگه می دارد..
مردانی که می گذرند،
لبخند هایشان هم جز تظاهر نیست، مامان..
مردانی که با هیجان می آیند،
همیشه مرا با آرزوها و دلتنگی هایم تنها می گذارند و
می روند..
مردانی که می آیند و می روند..
مامان..

،همیشه

2005-11-26T10:16:00.000+01:00

هنوزم،
میشه از گندمیای سر زلفت
یه عالم شعر نوشت..

..آرزوها و خیال

2005-11-16T00:06:00.000+01:00

نیمه شب بود و تو در خاطر ِ من چون هر شب
رهِ خواب بر چشم ِ تـَرَم مى بستى
در خيال ِ من و انديشه ی من بودى تو
نه همين شب؛ همه شبها هستى
خاطرت آرام به انديشه ی من مى آيد
همرهِ خاطر ِ تو، بغض و غـَرَن مى آيد
همه شب حال ِ من اين است
نه اين شب تنها
همه بى تابى و شب بيدارى
گونه تر كردنها
تو كدامين شب از اين حال ِ دلم باخبرى؟
تو چه دانى كه چه سان مى گذرد؟
لحظه ها، ثانيه ها، بى تو سركردن ها
كاش مى دانستى..
كاش مى دانستى شوق ديدار ِ تو در سر دارم
كاش مى دانستم..
كاش مى دانستم كه اگر بازبگويم با تو
از تو، چه پاسخ دارم
كاش مى دانستى..
كاش مى دانستى كه به اندازه ی اين فاصله ها
من از اين فاصله ها بيزارم
كاش مى دانستم..
كاش مى دانستم كه چه در سردارى
چيست برهان ِ دمى لطف و دمى آزارم
كاش مى دانستى
كاش مى دانستم
چه بگويم با تو؟
چه بگويم از تو؟
به كه گويم جز تو؟
چه بگويم با تو؟
تو كه هر قصه ی من مى دانى
چه بگويم با تو؟
تو كه احوال ِ پريشان ِ مرا مى دانى
چه بگويم از تو؟
نشود گفت همه جور ِ تو در يك دفتر
چه بگويم از تو؟
كه چه كرد
شمع به پروانه چه کرد؟
نه.. از آن هم بدتر
به كه گويم جز تو؟
همه لب تر كرده ز پيمانه ی شب
مستِ خوابند همه
اين همه مست كجا هوش ِ شنيدن دارد
به كه گويم جز تو؟
من دراين خلوتِ تاريك، در اين بندِ اتاق
اين همه ديوار كجا گوش شنيدن دارد
نشد اين تا ز سر ِ لطف شبى
سوى من آيى و
بر من نظری تازه كنى
نشد آن تا ز سر ِ بخت شبى
همچو گم كرده رهى
سر ِ كويَم گذرى
چو نه این لطف تو دارى و نه من آن اقبال
شوق ديدار تو را..
چه اميدِ عبثى، آرزويى چه محال

یادم نیست از کی، کِی، کجا؛
با یه کم دستکاری

The 120 Days of Sodom

2005-10-25T06:45:00.001+02:00

ترس ، هیجان ، خشم ، سادیسم ، مازوخیسم ، سکس ، هوموسکسوالیته
وحشت ، فاشیسم ، ارگاسم ، لذت ، جنون ، تهوع ، مرگ ، سبعیت ، اخلاق
جنسیت ، هنر ، فِتیش ، سرکوب ، تجاوز ، بردگی ، شکنجه ، اسارت ، آزادی
انسان

ترس ، ترس ، ترس..

کجایی؟

2005-10-10T01:43:00.000+02:00

چند خوردی چرب و شیرین از طعام
امتحان کن چند روزی در صیام
چند شبها خواب را گشتی اسیر
یک شبی بیدار شو، دولت بگیر..

نوایش مرا یادِ کودکی هایم می اندازد. آنزمانها که برای بیدار شدن و سحری خوردن، چه تقلایی می کردم. و اگر خواب می ماندم و بیدارم نمی کردند، انگار دنیایی را از من گرفته بودند. یادم هست که سر ِ سفره‌ی مادربزرگ، با چشمهایی که هنوز گیج ِ خواب بود و منگِ هوای تو، می نشستم و لقمه لقمه‌ی غذا را که فرو می دادم، انگار قدم به قدم به تو نزدیک تر شده‌ام. آرام می شدم با بودنت. با حسٌ ِ داشتنت؛ با خواندت و با خیال ِ جواب دادنت.. چند وقتی‌ست اما، که جوابی از تو نمی گیرم. نخوانده‌ام‌ات، قبول؛ اما گفته بودی به یادم هستی.. شاید هنوز برای کودکی هایم می نویسی.. آخر آدرسم عوض شده است: بزرگ شده‌ام. آنقدر بزرگ که سفره‌ی مادربزرگ، برایم خیلی کوچک شده. دیگر برای بیدار شدن هم تقلا نمی کنم. دیگر شب هایم هم بوی ِ تو را ندارد. خیلی وقت است صدایت نکرده‌ام. سخت شده‌ای یا سخت شده‌ام.. تسبیحت توی کتابخانه است، کنار ِ بقیه‌ی یادگاری ها. حتما پُر از خاک شده.. خیلی وقت است سراغش نرفته‌ام. و جانمازم؛ اصلا نمی دانم کجاست.. جانماز ِ زردِ مخملیَم، که چقدر نرم بود.. و حتما هنوز هم هست..
اما چه کنم.. دلم برایت تنگ نشده.. نمی خواهم ادای آدمهایی که دوست نداری و دوست ندارم را در بیاورم. الآن هم، فقط ، انگار تکه‌یی از کودکیَم را شنیدم، کمی یادِ گذشته ها افتادم؛ گفتم دو سه خطی بنویسم و به خودم بگویم:

چند خوردی چرب و شیرین از طعام
امتحان کن چند روزی در صیام
چند شبها خواب را گشتی اسیر
یک شبی بیدار شو، دولت بگیر..

هرچند حوصله‌اش را ندارم.

!..امشب چه شبی‌ست

2005-10-09T03:15:00.000+02:00

چقدر احساس سبکی می‌کنم ـ احساس آرامش، خوشحالی.. دوست دارم پرواز کنم تو آسمونا ـ دوست دارم بپرم ، دوست دارم بدوم.. دوست دارم چشام رو ببندم و بدوم تا باد بخوره تو صورتم ـ دوست دارم برم از اینجا.. برم یه جایی که فقط با این تصویر آخر زندگی کنم ـ باید زندگی کنم.. باید این تصویر رو بذارم یه گوشه و باهاش زندگی کنم.. یه «زندگی» بود برای خودش..
امشب رو هیچ وقت فراموش نمی‌کنم.. هیچ وقت.. چقدر خوشحالم ـ چقدر خوشحالم از اینکه تونستم خوشحالش کنم. وای خدا... خوشحالش کردم؛ اونم اینهمه! چقدر زیبا بود وقتی می‌خندید.. چقدر قند توی دلم آب می‌شد.. من خوشحالش کرده بودم و دلم می‌خواست امشب تا خود ِ ابدیت ادامه داشت.. و او می‌خندید و من می‌دیدم.. نگاهش می‌کردم، قورتش می‌دادم و آخرین تصویری که ازش می‌دیدم خنده‌اش بود..
دلم می‌خواد یه دفتر سیاه کنم و همش بگم چقدر خوشحالم از اینکه خوشحالش کردم. چقدر.. از اینکه می‌تونستم خوشحالش کنم.. خندید.. و صورتش مثل گل شد.. وای ـ چیه این.. آخه چیه این.. دنیایی بود امشب.. صورتش سرخ شد وقتی اومد..چی‌ی‌ی شد.. وای ـ دوست دارم فقط از امشب بگم.. تا آخر عمرم به امشب فکر کنم و باهاش زندگی کنم.. همین بسه.. «یک بار خواب دیدن ِ تو، به تمام عمر می‌ارزد.»
حالا دیگه هیچ کاری ندارم. هیچ.. انگار سبک شدم. همه‌ی کارام رو کردم و دیگه خوشحال و سبکبار می‌خوام برم یه جایی مثل بهشت.. یا خود بهشت.. برم و فقط فکر کنم؛ لذت ببرم و بخندم.. قرار بود منو بُکشه! وای چه حرفایی زد دوباره امشب به من! « من تو رو می‌کـُشم فقط بگو چه جوری! راهشو خودت انتخاب کن! » آخه تو چی هستی جونور؟ چقدر من تو رو دوست داشته باشم؟ واقعا باید بخورمت؛ باید قورتت بدم. آره ـ وای‌ی‌ی دلم می‌خواد قورتت بدم و باز توی دلم بخندی با همون خنده هات ـ که تمام صورتت روشن میشه. به هیچ چیز دیگه ای فکر نمی‌کنم. هیچ تصویر دیگه‌يی نباید بیاد تو ذهنم. فقط امشب.. تو تو تو امشب امشب امشب
گریه نکردم. حتا بغض هم نکردم. فقط می‌خندیدم. فقط.. خیلی شادم.. باور کن ـ خیلی شادم.. یک شادی ِ درونی ـ یه آرامش ِ درونی.. عالی ِ عالی.. معرکه!
بوس بوس عزیزم

بامداد یک شنبه، هفدهم مهرماه

پیرمرد

2005-10-05T01:26:00.000+02:00

.
.
.
ـ اگر بخواهم مرا نصیحتی کنید، چه خواهید گفت؟
ـ من پندی ندارم به کسی بدهم. مگر کی هستم؟ هرکس باید راهِ زندگیش را خودش پیدا کند.
.
ـ حالا پندِ مرا برای چه می‏خواهی؟ خیلی تنهایی؟
ـ بله.
ـ کسی را نداری باهاش حرف بزنی؟
ـ نه. به جاش می‏نویسم.
ـ نه پسرم؛ کاغذ پژواک ندارد. آدمی باید پژواکِ صدایش را بشنود. لطفاً همین جا نگه دار.
پیاده می‏شوم و دستِ پیرمرد را می‏گیرم تا پیاده شود. کاش می‏شد ببوسمش..

«روایت «‏٨

2005-10-01T00:57:00.000+02:00

داستان

2005-09-23T23:19:00.000+02:00

کودک چشمانش را گشود و حشره‌ای را دید که روی سقف راه می‌رفت. به آن می‌نگریست و چشمک می‌زد تا ببیند به کجا می‌رود. حشره به سمتِ پنجره راه افتاد، بدون ِ مکث با گامهای کوتاه پیش می‌رفت و اندک اندک به سرعت خویش می‌افزود. پسرک فکر کرد که حتما این جانور به راهی مخصوص می‌رود و شاید در جایی منتظر بماند تا حشره های دیگر به دنبالش بدوند، برای اینکه مطمئن شود راهی را که میرود درست می‌رود. اما در آنجا حشره‌ی دیگری دیده نمی‌شد. شاید هـم وجود داشت ولی دلیلی داشت که به روی سقف نمی‌دویدند. از اینـرو پسرک علاقه‌اش را به موضوع از دست داد. سر از بستر بلند کرد و صدا زد: « مامان، من بیدار شدم! »
کسی جوابی نداد.
ـ مامان کجایی؟ من بیدار شدم.
باز هم سکوت بود.
کودک منتظر ماند. اما سکوت شکسته نشد. از رختخواب بیرون آمد و با پای برهنه به اتاق ِ بزرگ دوید. به صندلی، میز و به قفسه‌ی کتابها نگاه کرد، اما کسی در اطراف آنها نبود. این اشیای بی‌جان، تنها بر جا ایستاده و فضا را اشغال کرده بودند. کودک به آشپزخانه دوید و بعد به اتاق خواب. همه خالی بر جای خود بودند، همچون آینه‌هایی که کسی نبود تا خود را در آنها بنگرد. کودک فریاد زد: « مامان! »
سکوت دهان باز کرد، فریادش را بلعید وبی‌درنگ بار دیگر دهانش را بست. کودک ناباورانه بار ِ دیگر به اتاق ِ خود دوید. پاشنه‌ی برهنه و انگشت پاهایش بر کفپوش نقاشی شده دایره‌هایی پیچ در پیچ بر جا گذاشت که کم کم با سرد شدن، محو شد.
این بار کودک با آن آرامی که می‌توانست صدا زد: « مامان، من بیدار شدم و تو اینجا نیستی! »
سکوت.
و پرسید: « کجایی، ها؟ »
چهره‌اش حالتی را به خود گرفت که انتظار ِ جواب را می‌کشید. بار ِ دیگر از یک طرف به طرفِ دیگر چرخید، اما پاسخی نیامد و به گریه افتاد. گریه کنان به کنار ِ در رفت و به آن کوبید و با پاهای برهنه زیر ِ کتکش گرفت. انگشت پاهایش پیچید و بلندتر از پیش گریه سر داد. در وسط اتاق ایستاد. قطره‌های درشت و گرم ِ اشک از چشمانش به کفپوش ِ نقاشی شده فرومی‌چکید. گریه کنان نشست. همه‌ی چیزهای پیرامونش صدای گریه‌اش را می‌شنیدند اما همه ساکت بودند. به امیدِ آنکه از پشتِ سر صدای پاهایی را بشنود، منتظر ماند. اما صدایی نیامد و نتوانست آرام بگیرد.
مدتِ زیادی گذشت، زیرا دیگر خود را نمی‌شناخت. آن‌چنان خسته بود که از احساس خویشتن باز مانده بود و دیگر آگاه نبود که می‌گرید. گریه‌ای طبیعی بود، مانندِ نفس کشیدن؛ و دیگر کنترلی بر آن نداشت.
ناگاه به نظر ِ کودک رسید که کسی دیگر، در اتاق است. شتاب زده به روی پاهایش ایستاد و گرداگردش را پایید. احساسی که او را از جا بلند کرده بود او را به اتاق ِ دیگر دوانید، بعد به آشپزخانه و اتاق خواب. هنوز کسی نیامده بود. هق هق کنان بازگشت و چهره‌اش را با دستانش پوشاند. بعد دستانش را از جلوی چهره‌اش برداشت و یک بار ِ دیگر به اتاقها نگاه کرد. هیچ تغییری نکرده بود. صندلی، خالی بود. میز تنها ایستاده بود. مثل ِ همیشه روی قفسه‌ی کتابها، کتابهایی بود؛ اما پشتِ جلدهای رنگینشان، غمگنانه و گنگ به نظر می‌آمد. کودک به فکر فرو رفت و با خود گفت:
ـ دیگه گریه نمی‌کنم. بالاخره مامان میاد. من یه پسر ِ شجاع می‌شم.
به رختخواب رفت و چهره‌ی اشک آلودش را با لحاف پاک کرد. سپس بدون ِ شتاب، آن چنان که گویی برای سرسره بازی می‌رود، برای جمع کردن ِ چیزهای کف اتاق به راه افتاد. بعد فکر ِ درخشانی به سرش آمد. به آرامی گفت: « مامان، یه چیزی می‌خوام! »
چیزی نمی‌خواست، ولی وقتی این حرف را می‌زد، مادرش اگر در خانه بود، فوری به نزدش می‌دوید.
باز تکرار کرد: « مامان؟ »
اما او در خانه نبود و عاقبت کودک این موضوع را فهمید. با خود تصمیم گرفت: « کمی بازی می‌کنم تا مامان بیاد. »
به گوشه‌ای که اسباب بازیهایش بود رفت و خرگوش صحراییش را برداشت. این عروسک، حیوان موردِ علاقه‌اش بود. یکی از پاهای خرگوش کنده شده بود. مادر چندین بار پیشنهاد کرده بود تا پایش را بچسباند، ولی پسرک تن درنمی‌داد. شاید اگر دو پا داشت، زیاد موردِ توجهِ کودک قرار نمی‌گرفت و از همین رو یک پا مانده بود و پای دیگرش جایی افتاده و برای خودش زندگی ِ جداگانه‌ای داشت. پسرک گفت:
ـ خرگوشه بیا بازی کنیم.
خرگوش بی صدا افتاده بود.
ـ مریضی، می‌دونم که از پا صدمه دیدی. خودم واسَت خوبش می‌کنم.
کودک خرگوش را به درازا روی تخت خواباند. میخی برداشت و به شکم ِ آن فروکرد و در واقع عمل ِ جراحی راه انداخت. خرگوش به عمل ِ جراحی تن در داد و واکنشی نشان نداد. صدایش هم در نیامد.
پسرک که انگار چیزی به خاطرش رسیده بود، کمی به فکر فرو رفت. تخت را ترک کرد و به اتاق ِ بزرگ دوید. آنجا هیچ تغییری نکرده بود و مانندِ پیش، سکوت به آهستگی از این گوشه به آن گوشه می‌خزید. اتاق، همچون توپ ِ پُر بادی بود با چند دانه لوبیا در آن، میز، صندلی و قفسه‌ی کتابها.
کودک آه کشید. به کنار ِ تخت برگشت و به خرگوش نگریست. عروسکِ جراحی شده آرام روی بالش دراز کشیده بود، پسرک گفت: « حالا یه جور دیگه، من خرگوش می‌شم و تو، من. یالا حالا تو من رو خوب کن! »
خرگوش را روی صندلی نشاند و خود روی صندلی نشسته، شگفت زده با چشمان ِ درشت و آبی به او خیره مانده بود. رو به خرگوش کرد و گفت: « من خرگوشم و پام قطع شده! »
خرگوش چیزی نگفت.
پسرک سرش را بلند کرد و نشست. بار ِ دیگر تمامی ِ چهره‌اش خیس و غمزده بود. همان طور که نشسته بود مدتی مَدید به خرگوش خیره ماند و به فکر فرو رفت. پس از مدتی تاخیر پرسید: « خرگوشه، مامان کجا رفته؟ »
خرگوش پاسخی نداد.
ـ تو که نخوابیده بودی. می‌دونی.. به من بگو.. مامان کجا رفته؟
پسرک خرگوش را در دستهایش گرفت. خرگوش چیزی نگفت.
پسرک فراموش کرده بود که قبلا همیشه درباره‌ی خرگوش سؤالی کرده بود نه از خودِ خرگوش. اما حالا در سؤالی که می‌کرد، کاملا جدی بود. فراموش کرده بود که خرگوش عروسکی بیش نیست میان ِ عروسک های دیگر، همچون آجری میان ِ آجرهای دیگر که یک‌ به یک روی هم چیده می‌شوند، بسان ِ ماشینی میان ماشینها که تنها موقعی به حرکت درمی‌آید که کسی آنرا به حرکت اندازد. حیوانی میان ِ حیوانها که هنگامی بزرگ می‌شود و به سخن می‌آید که کسی آنرا بزرگ کند و به حرفش وادارد. طفلک در آن حال، تمامی ِ این چیزها را فراموش کرده بود.
باز گفت: « به من بگو.. به من بگو.. »
خرگوش به سکوتِ خود ادامه داد.
پسرک خرگوش را کفِ اتاق انداخت. از تخت پایین پرید. روی آن افتاد و شروع کرد عروسک را به زدن. خرگوش در اطراف به غلتیدن افتاد، از این سو به آن سو و پسرک نیز به دنبالش می‌رفت و همچنان که به سر و روی آن می‌کوفت، تکرار می‌کرد: « به من بگو! به من بگو! به من بگو..! »
اما عروسکِ زبان بسته نمی‌توانست از دستِ او فرار کند چون یک پا بیشتر نداشت. و ناگهان کودک این موضوع را فهمید. از کتک زدن باز ایستاد. بر پا ماند و خیره به آن نگریست و دید که خرگوش چهره بر کفِ اتاق گذاشته و به آرامی می‌گرید. صدای گریستنش را شنید. خم شد و خرگوش دستهایش را از هم گشود و مقصرانه گفت:
ـ مامان «جایی» رفته..
به ناگاه پسرک متوجه شد که کسی از پله ها بالا می‌آید. فریاد زد: « مامان! »
و به سمتِ در هجوم برد. اما پایش به صندلی گیر کرد و به زمین افتاد. بار ِ دیگر برخاست؛ گوش داد. اما کسی پشتِ در نبود و بار ِ دیگر به گریه افتاد. از درد و تنهایی می‌گریست. او قبلا درد را شناخته بود، اما برای اولین بار بود که با تنهایی آشنا می‌شد.

valentin rasputin

اسیر

2005-09-23T18:59:00.000+02:00

جان می دهم به گوشه‌ی زندان ِ سرنوشت
سر را به تازيانه‌ی او خم نمی کنم
افسوس بر دو روزه‌ی هستی نمی خورم
زاری بر اين سراچه‌ی ماتم نمی کنم

با تازيانه های گرانبار ِ جانگداز
پندارد آنکه روح مرا رام کرده است
جان سختيم نگر؛ که فريبم نداده است
اين بندگی، که زندگيـَش نام کرده است

بيمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی
جز زهر ِ غم نريخت شرابی به جام من
گر من به تنگ های ملال آور ِ حيات
آسوده يک نفس زده باشم حرام من

تا دل به زندگی نسپارم به صد فريب
می پوشم از کرشمه‌ی هستی نگاه را
هر صبح و شام، چهره نهان می کنم به اشک
تا ننگرم تبسم ِ خورشيد و ماه را

ای سر نوشت؛ از تو کجا می توان گريخت؟
من راه آشيان ِ خود از ياد برده ام
يکدم مرا به گوشه‌ی راحت رها مکن
با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!

ای سر نوشت؛ مردِ نبردت منم، بيا
زخمی دگر بزن که نيفتا ده ام هنوز
شادم از اين شکنجه ـ خدا را ـ مکن دريغ
روح مرا در آتش ِ بيدادِ خود بسوز!

ای سرنوشت؛ هستی ِ من در نبردِ تست
بر من ببخش زندگی ِ جاودانه را
منشين که دستِ مرگ ز بندم رها کند
محکم بزن به شانه‌ی من تازيانه را

‮‮‮‮.

به بهانه‌ی ٣١ شهریور، سالروز میلاد شاعر کوچه ها، فریدون مشیری

Breaking News

2005-09-19T10:09:00.000+02:00

سارق اداره آمار دستگیر شد

در ساعت بیست و یک، کارکنان شرکت آمار ایران واقع در خیابان فاطمی، سرقتی را به عوامل گشت کلانتری ١٢٥ یوسف آباد اعلام کردند. [ طی این سرقت ] مبلغ ٧٥٠٠ تومان وجه نقد از قلک یکی از کارمندان توسط شخصی به نام داوود سرقت شده بود. متهم پس از دستگیری به انجام این سرقت اعتراف و از مقامات قضایی درخواست بخشش کرد. گفتنی است متهم جهت تحقیقات بیشتر تحویل پایگاه سوم آگاهی شد.

همشهری محله ـ ٧ شهریور ٨٤

بور

2005-09-18T20:09:00.000+02:00

گفتند بور، یادِ تو افتادم. یاد موهایت، وقتی می‌خواستی مرتبشان کنی. سرت را تکان دادی ـ گندمیای سر ِ زلفت، پرواز کردند، با دل ِ من.. ودانه دانه تیر شدند در دل ِ من. و من زیر چشمی تو را نگاه می‌کردم.. می‌نوشیدم.. می‌بلعیدم.. و چه لــَخت، چه زیبا، مثل پر.. دلم می‌خواست لای موهایت شنا کنم، بروم، پنهان شوم. موهایت بلند خواهد شد و تو به حرفِ مادربزرگت گوش خواهی کرد. دلم می‌خواست می‌دیدمت. دلم نمی‌خواهد ببینمت.. می‌ترسم از زیبایی ِ تو.. از چشمانت.. از موهایت.. می‌ترسم، از بور، از تو، از عشق..
زیبای من.. ( اینجا که می‌توانم تو را زیبای خودم بنامم.. )
همه در مهمان خانه دور ِ هم نشسته‌اند و حرف می‌زنند و من اینجا، توی اتاقی تاریک، توی تاریکی ترسناک، تنها، با تو حرف می‌زنم. می‌نویسم برایت تا که نخوانی هیچ وقت. برای خودم، برای تو ـ و از تو. و شاید هم از خودم. از خودخواهی.. کسی چه می‌داند.
نمی‌دانستم موهایت انقدر بلند است. کاش چشمهایم را بسته بودم.. کاش ندیده بودم، کاش ندانسته بودم.. کاش ندانسته بودم می‌خواهی موهایت را ببندی از عقب. زیبا خواهی شد، زیبا تر.. و من دلم می‌سوزد. نگرانت هستم. کجا خواهی رفت؟ چه خواهی کرد؟
تنها نخواهی ماند. کاش عاشق شوی. کاش سر ِ عشقت بمانی. کاش بدانی که سخت است، عاشقی. کاش عاشقت شود آنکه تو می‌خواهی. خواهد شد که چه کسی دستانت را ببیند و عاشقت نشود.. زیبای من، کاش کسی عاشقت شود، بیشتر از من. و بهتر از من. و آدم باشد، نه مثل ِ من.. چه آرزوهایی.. چه می‌دانم از عشق من؟ چمیدانم..

شبی مجنون به لیلی گفت
که ای محبوب ِ بی همتا
تو را عاشق شود پیدا
ولی مجنون نخواهد شد..

بعد از تایپ: گه خوری های زیادی..

بدون عنوان

2005-09-16T21:56:00.000+02:00

گرم بودم
هیچ فهمیدی چی شد؟
آه
هوایم سرد است.. امسال چه زود زمستان شد..
میترسم.. از شب؛ از تاریکی؛ از سرما
sms : آتیشم بزن.. یادت هست؟
دوستت دارم و تاوان آن هر چه باشد، باشد
میکنم فریاد..
فکر نفرین به تو در ذهن غزلهایم بود
که دگر تاب نیاوردم و سوزاندمشان
حرفی ندارم
سرد شدم، سوختم..

مرا بشنو : ١ ــ ٢ یا ٢+١ (right click & download)

باد

2005-09-16T20:43:00.000+02:00

بر ماسه ها نوشتم، این را به یاد بسپار
دریای هستی ِ من، از عشق ِ توست سرشار
بر ماسه ها نوشتی، ای همزبان ِ دیرین
این آرزوی پاکیست، اما به باد بسپار..

به خدا میسپارمت

2005-09-16T19:33:00.000+02:00

آه ای سفر.. چه کردی با من..

از کجایت بنویسم که حرفهایم را آب کرده ام و به پای گلی ریخته ام که روزی دستی از میان شن ها خواهدش برداشت و جایی خواهد برد آن دور دست ها.. دورتر از من.. دورتر از شن ها.. جایی که آب شور نباشد.. جایی که هر دم موجها در تمنای رسیدن به او له له نزنند.. جایی که آرام باشد؛ آفتاب تیز آزارش ندهد، سایه ای داشته باشد که در پناهش مثل رؤیا بخرامد، بالا بیاید، زیبا شود، زیباتر شود..

خواهد رفت، روزی.. هر چند تو قلبی بسازی دورش، اما از شن.. ساختن قلب را به من واگذار کن، تو تیرش را بساز.. مواظب باش کج نشود. پره هایش را جوری بساز که دیگر هرگز توان بیرون آمدنش نباشد.. بگذار باشد، که این زخم، خوش ترین زخم زندگیم است و دانم که مرا از پای درخواهد آورد. روزی دور.. روزی نزدیک..

بریز.. شِن هایت را بریز.. اگر باد نیست، اگر طوفان نیست، اگر پاهایی هم نباشد که این قلب شنی را نابود کنند، از هم بپاشانند، تو که هستی..
دستانت را پر شن کن. همان دستانی که این قلب را ساختند، و بریز.. شن هایت را بریز.. آرام.. و نگاهش کن که زیر شن مدفون میشود، قلبی که تو ساختی. بریز، زیباتر میشود. بریز، نرم تر میشود.. آرام آرام.. و لبخندت، که نگاه میکنی به قلبی که ساختی، و حالا..

اگر اینطور میخواهی، باشد. بریز تا نبینی.. که آنچه میخواهی را، دیدنم آرزوست.. دوست دارم دفن شوم، اما به دست تو. یا به پای تو.. که چه نرم است شن، زیر پایت.. نرمی از شن است یا از پای تو؟ مرا دفن کن و بخند.. خنده ات زیباست.. بگذار لا اقل یک جا بخندانمت.. « یک جا بکار آیم » مرا و قلبم را زیر شن کن تا نبینیمان. اگر خاطرت اینطور آسوده است. اما میترسم برایت.. به شن ها دل نبند آنگونه که من بستم. باد می آید، طوفان می آید.. و شاید شن ها کنار روند.. برو.. گیاهت را بردار و برو.. تا نبینیمان دیگر، هرگز.. که تاب نگاهت را ندارم، به استخوانهایم.. گیاهت را بردار.. غم به خود راه مده.. نخواهی فهمید که این گیاه کوچک، چه سان ریشه دوانده.. در وجودم.. تا به اعماق زمین.. آرام و بی سر و صدا، تا بستر دریا.. تا آغوش دریا.. بردار و برو.. من با ریشه هایش دل خوشم.. برو آنجا که خاک دلش حاصلخیز تر از کویر دل من باشد. و بنشانش آنجا تا باز هم ریشه بدواند..

عزیزکم .. برو

..ما

2005-09-15T18:25:00.000+02:00

ما نمیدانستیم
این که در چنبر گرداب
گرفتار شده ست،
این نگون بخت که اینگونه نگون سار شده ست،
این منم،
این تو،
آن همسایه،
آن انسان
این ماییم..
ما همان جمع پراکنده،
همان تنها،
همان تنهاهاییم..

سکوت

2005-09-04T21:01:00.000+02:00

پُر از تناقضم.. پُر از حرفهای زده و نزده. پُر از بغض های فروخورده و گریه های نکرده. پر از نشخوار. پر از شور رفتن و شوق ماندن. پُرم از نگاههای فراموش شده، گوشه ای تابیده و رنگ باخته.
پُرم از رنگ، پُرم از سفید، پُرم از نور.. پُرم از تعلیق و تعلــّق.. پُرم از عشق، پُرم از نفرت، سرشارم از حس..
پُرم از حرف، پُرم از نگاه، پُرم از دست، پُرم از گرما..
پُرم از سَد، پُرم از آب، پُرم از دریچه های بسته، پُرم از آرامش، سرشارم از خروش..
پُرم از راه، پُرم از چاه، پُرم از همراه، خالیم از همراه..
پُرم از هوا، پُرم از زنگ، پُرم از صدا، خالیم از زنگ..
پُرم از نگاه، خالیم از چشم، خالیم از نور، خالیم از زرد، خالیم از سفید، خالیم از آبی، خالیم از توسی، خالیم از قهوه‌ای.. خالیم از رنگ، پُرم از رنگ..
پُرم از نگاه، پُرم از حسرت، پُرم از ولع، پُرم از تشنگی، سیرابم از زهر..
پُرم از خواستن، خالیم از دیدن، خالیم از شنیدن.. پُرم از رفتن، خالیم از آمدن..
پُرم از مُحکم، پُرم از گرفتن، خالیم از مُحکم، خالیم از گرفتن..
پُرم از درد، پُرم از خون، پُرم از خون، سرشارم از جنون..
پُرم از چرک، پُرم از چروک، پُرم از شک، پُرم از اشک، خالیم از اشک
پُرم از ستاره، پُرم از سیاره، پُرم از سرزمین، پُرم از گـُل، خالیم از ماه
پُرم از وصل، پُرم از هجر، پُرم از طلوع، پُرم از غروب، خالیم از خورشید
پُرم از انتظار، پُرم از انتظار، پُرم از انتظار، پُرم از صدا، پُرم از زنگ، پُرم از این، پُرم از آن، خالیم از او..
پُرم از امید، پُرم از زندگی، خالیم از این هر دو؛ پُرم از او، خالیم از او..

سينه ی پرشورم و آواز را گم کرده ام
بال و پر دارم ولی پرواز را گم کرده ام
رونق ِ انجام ِ من در خانه ی آغاز ماند
چــِل کليدِ خانه ی آغاز را گم کرده ام
چشم در راهم، نگاهم، بيکران را آرزوست
حاصل اما، چشم و چشم انداز را گم کرده ام
طفل بازيگوش ِ عشقم
درس و مشقم عشق و عشق
راه مکتب خانه ی شيراز را گم کرده ام
در نمازم راز دارم با خدای چاره ساز
راز را گم کرده ام همراز را گم کرده ام

سفید . زرد . نور . روشنی . خورشید . گرما . من . شب

2005-09-02T00:37:00.000+02:00

سفید ِ من ، زرد ِ من ، نور ِ من ، روشنی ِ من ، خورشید ِ من ، گرمای ِ من ، بدون تو شبم..

این روزها چه زود شب می‌شود. نه؛ هوای شب ندارم. زود است برای شب شدن، برای تاریک شدن، برای سرد شدن؛ من از تاریکی می‌ترسم. خورشید را از من نگیر. می‌ترسم از شب، از تاریکی، از سرما.. من می‌ترسم از شب های سرد، آبکی و نمناک.. من از ساعت پنج ِ بعدازظهر می‌ترسم، وقتی هوا تاریک باشد.. من از شب های زود می‌ترسم. از خیابان های شلوغ می‌ترسم. از باران و برف های آب شده می‌ترسم. از ماشین‌هایی که از کنارم رد می‌شوند و آب و گِل به من می‌پاشند، می‌ترسم. از اینکه آب توی کفشم برود می‌ترسم، گریه‌ام می‌گیرد.. از پیاده‌روهای شریعتی می‌ترسم. از فاصله‌ی خانه‌مان تا خانه‌تان می‌ترسم. از گرفتاری ِ تو می‌ترسم. از شب های امتحان ِ تو می‌ترسم. از وقت نداشتن ِ تو می‌ترسم.. من از اینجا بودن می‌ترسم. من از پیش ِ تو نبودن می‌ترسم. کاش می‌شد، پیش ِ تو بودم. کاش می‌شد، می‌آمدم آنجا. کنار تو. کاش وقتِ سرما، وقتِ شب، وقتِ تاریکی و ترس، می‌آمدم پیش ِ تو، سرم را می‌گذاشتم روی سینه‌ات، یا روی شانه‌ات، چشمانم را می‌بستم و تو را نفس می‌کشیدم.. و هر چه بود، بوی تو بود.. دلم نمی‌خواهد چشمانم را باز کنم. من می‌ترسم.. می‌ترسم از زمانی که باید سرم را بردارم. باید چشمانم را باز کنم و باز اینهمه چیز، غیر ِ تو ببینم. من می‌ترسم.. من از هر چه غیر توست، می‌ترسم.

جمعه ٢-٣ صبح - اصفهان

زنده . زاینده . مرده

2005-09-01T21:01:00.000+02:00

من اینجا نشسته‌ام. کنار زنده رود. یا همان، زاینده رود. و به تو فکر می‌کنم. و با تو حرف می‌زنم، هر چند که اینجا نیستی، پهلوی من. و صدایم را نمی‌شنوی. اما من تو را می‌بینم، لبخندهایت را و صدایت را می‌شنوم که می‌گویی حرف بزن تا نگاهت کنم. و انقدر حرف می‌زنم تا سیراب شوی. حرف‌هایم را به آب می‌گویم. آنها که گفتنش به تو، برایم سخت است. رود ِ من، زنده‌ی من، می‌شنوی؟ تا برساند به گوش ِ تو، نمی‌دانم این آبها به کدام سو می‌روند. جنوب، شمال، شرق، غرب.. یا اصلا اصفهان کدام ور است.. چه باک؟ که جهت ها را هم تو تعیین می‌کنی. قبله نمایم چند وقتی است گیج می‌زند. به گمانم آنرا جایی، در نزدیکی های تو جا گذاشته ام. شاید در قلبت.. و اشاره ام، انگشتت که قرار است به همین زودی ها، گـُل بدهد. کاش آب حرفهایم را به تو برساند. کاش آرزوهایم غرق نشوند..

!عاشقانه

2005-08-20T01:29:00.000+02:00

بعضی چهره‌ها هستند که همان اولین بار که می بینیشان، توی دِلـَت جا خوش می‌کنند. می روند یک جایی اون پایین ها قایم می شوند، جایی که خودت هم مدتهاست ازش بی خبری؛ انگشت میگذارند روی یک حس ِ گم شده.. یه احساس ِ کوتاه ولی دوست داشتنی؛ لذت بخش.. اگر یکیشان را، اتفاقی، یه جایی ببینی، روزگارت سیاه می شه.. وابسته اش می شی. دلت می خواد به هر بهانه ای که شده، نگاهش کنی. دقیق بشی توی صورتش، توی چشماش.. توی لبهاش؛ و توی حرکاتش. دیوانه اش می‌شی یه جورایی.. حرکتِ چشماش، وقتی اون جوری مردمکِش رو توی اون گِردالی ِ خوشگل می چرخونه و به هم نزدیک می کنه.. یا حیرت می کنی از اینکه چـِجوری دهنِش رو اینجوری می کنه.. دلت می خواد بشینی و فقط نگاش کنی. شیفته‌ی دستهاش می‌شی.. آخه چطوری می تونه انقدر بامزه تکونش بده؟ دلت می خواد به هر بهانه یی ازش استفاده کنی.. اصلا دلت می خواد بخوریش.. قورتش بدی.. من که دارم دیوونه می شم! آره، من عاشق شدم.. دلم می خواد عشقمو بهتون معرفی کنم.. تا شما هم تو این حس ِ من شریک بشین:

خانم ها، آقايون.. اين عشق منه: I fall in Love With you, babe

* تذکر اساسی: ندیدن عکس بالا، باعث دردسر میشه. لطفا یه کاری کنین که ببینین!

..بقیه اش

2005-08-18T22:44:00.000+02:00

من از آینده می ترسم، چون قرار است بقیه‌ی عمرم را در آن زندگی کنم..

خودت گلودرد بگیری ایشالا

2005-08-12T03:54:00.000+02:00

این چند روزه که نیستی، احساس عجیبی دارم. انگار قسمتی از خودم را از دست داده‌ام. یا جایی رفته‌ام و آنقــَدَر مشغول شده‌ام که یادم رفته تو را بردارم. از بس که پیشم بودی، این چند وقته. وقتی نبودی، اینجا خیلی خبرها بود. اما من همه‌اش را گذاشتم برای وقتی که تو بیایی. آخر بدون تو دست و دلم به هیچ چیز نمی‌رود. جوری شده‌ام که بدون اینکه بـه تـو بگـویم، آب هم از گلـویم خوش پاییـن نمی‌رود. راستش را بخواهی، دلم می‌خواست از اول همه چیز را برایت تعریف کنم. اما خُب، تقصیر خودت بود؛ می‌خواستی باشی..

یادت هست؟ قرار بود فقط یک بازی باشد.. قرار بود من و تو بنشینیم و تخمه بشکنیم و تماشاچیان این بازی باشیم.. بخدا من سر ِ قرارم بودم.. اما انگاری «بازی» جور دیگری شده. تابلوی تعویض، شماره‌ی من را نشان می‌دهد.. ولی من که اصلا نمی‌خواستم بازی کنم.. راستش را بگویم می‌ترسیدم از بازی.. از اینکه عاقبت بازی تمام می‌شود و من می‌مانم و خستگی.. و سکوت، که همه‌ی تماشاگران رفته اند، هرچند می‌دانم که تو هستی.. و می‌آیی وسطِ میدان ِ خالی و دستِ مرا می‌گیری.. می‌دانم که شانه‌هایت همیشه برای من جا دارد.

بازی ِ بی سرانجام اصلا شروع کردن ندارد. یا دارد؟ نظر تو چیست؟ که اینجا برنده بودن در «بازیگری» ست و سوتِ پایان، «عدم» توست.. و باید تا آنجا که می‌توانی این بازی را کش بدهی تا جانت در بیاید.. گیر کرده‌ام این وسط. این بار نمی‌دانم چرا دست‌هایم هم می‌لرزد.. از سرماست یعنی؟ وسط تابستان؟

من اینجا نشسته‌ام. صندلی ِ خودم را دارم. کسی نمی‌تواند مرا بلند کند. بلیتش را گرفته‌ام. تو هم هستی.. و من خوشحالم. تخمه هم داریم، حوصله‌مان سر نمی‌رود. اما آخرش چی؟ همیشه از این «آخرش» می‌ترسم.. باید بازی کرد، بازی خوب است، من بازی کردن را دوست دارم. اما؛ بازیکن محبوب تو کیست؟ و ترجیح می‌دهی با هم بنشینید و تخمه بشکنید یا دست در کمرش بیندازی و زیر یک خمش را بگیری؟

(پوست تخمه‌هات رو روی زمین نریز اوشکول)

امشب که به تو فکر می‌کردم، و به دوست داشتن، به یاد کویر افتادم و فصل ِ دوست داشتنش. پیدایش کردم.. ـ پُر بود از خاک ـ و یک گل ِ سرخ ِ خشک شده لایش بود.. یادم نیست کِی گذاشته بودمش آنجا که از دوست داشتن گفته بود. تو هم بخوانش

«آری؛ باشی و زندگی کنی.... که دوست داشتن از عشق برتر است و من، هرگز، خود را تا سطح بلندترین قله‌های عشق‌های بلند، پایین نخواهم آورد.»

بدون عنوان

2005-08-11T15:27:00.000+02:00

گفتم: می خوام یه چیز ِ جدید بنویسم.
گفت: آخ جووووون..

خواستم بدانی این «آخ جون» اَت را هرگز فراموش نخواهم کرد.. برایم به اندازه‌ی یک دنیا عزیز بود.

دست به دست شدن

2005-08-06T23:32:00.000+02:00

بیرون می روم. با ماشین مردُم دور موتور را از ۶ هم می گذرانم. می روم قنادی. به حاجی سلام می کنم. حاجی به من سلام می کند. شیرینی می خرم. گز می خرم. می روم بقالی. به حاجی سلام نمی کنم. حاجی به من سلام نمی کند. آب گریپ فروت می خرم با آب پرتقال. می روم گل فروشی. یک شاخه از احمقانه ترین گل را برمی دارم. با مفتول وصل می کنم به کادوی تولد. تولد می روم. شام می خورم. کباب با پلو. با نوشابه ی زرد. با سالاد. می روم اتاق پـُرُو. خودم را می جـَوَم و احساس می کنم بهتر شده ام. chat می کنم. accept می کنم. add می کنم. تلفن می گیرم. زنگ نمی زنم. کلاس می روم. کلاس نمی روم. درس نمی خوانم. شعر می خوانم. تاکسی دربست می گیرم. لات می شوم. دلم می خواهد راننده ی تاکسی را بغل کنم. از جای آنها که بغلشان نکردم. XXL نگاه می کنم. به دخترها فکر می کنم. به دخترهایی که سینه هاشان برجسته است. به دخترهایی که سینه هاشان برجسته نیست. و کفش کتانی می پوشند با جوراب آستین کوتاه. در خیال با آنها سکس می کنم و ارگاسم می شوم. فیلم می بینم. تئاتر نمی روم. روزی نیم ساعت می دوم. بعد دیگر روزی نیم ساعت نمی دوم. کنکور می دهم. رتبه ی خوب میارم. خوشحال می شوم. تمام می شود. و همه ی اینها اتفاق می افتد. و خیلی چیزهای دیگر هم اتفاق می افتد. و من بالای سر اینها، دست به دست جلو می روم. گاهی یک جا می مانم. چند ثانیه، یا چند روز.. بالای دست ها گیر می کنم و بعد دوباره مرا، که انگاری یک جسد را دست به دست رد می کنند. به کجا؟ نمی دانم. بدجوری معلـّقم. از روی دست یک جـُک پرت می شوم روی یک دست دیگر.. مثلا ًخشایار مستوفی. چند روزی روی دست پلی استیشن و چند ماهی یک جای دیگر.. زندگی من همین ماهها و روزها و ساعتهاست.. و من این بالا گیر کرده ام.. نه طلبِ ماندن دارم و نه دلی به دستی می بندم. تلاشی هم نمی کنم که بدانم کجایم. در دستِ کي؟ و کـِی خواهم رفت و چه دستی قرار است مرا تحویل بگیرد. شاید بهتر باشد ـ دستِ کم ـ آرزو کنم دستی از میان دستها مرا بگیرد، گوشه ای ببرد، و با انگشت اشاره اش خاکستر مرا بتکاند. شاید کمی سبکتر بشوم. شاید دستی مرا بیشتر تحمل کند. شاید کسی مرا نگهدارد. شاید بتوانم پیاده شوم، خودم را بتکانم، کفشهایم را ـ خودم ـ بردارم و بپوشم. و بروم.. پیاده و تنها. و نه چندان دوردست؛ همین نزدیکیها.. که خودِ سفر مهم است. شاید هم دست به دست ببرندم جایی دور تر از این نزدیکیها.. جایی که نخست وزیر نداشته باشد و من آزاد باشم. و تی شرت قرمز بپوشم و شاید زیبا بخندم. من در دستان خودم گیرافتاده ام..

..سلام خاتمی، خداحافظ رئیس جمهور

2005-08-04T00:26:00.000+02:00

.

دلم برایت تنگ میشود، آقای رئیس جمهور.. شده‌ای نوستالژی دوران کودکی‌ام.. پوستر هایت را هر چه گشتم پیدا نکردم، هرچند اشکهایم را تمام و کمال ریخته‌ام. عکسهایت را چند وقت پیش پاره کردم.. پیش خودم می‌گفتم چرا انقدر آشغال نگه می ‌دارم؟ حالا هم چندان پشیمان نیستم. خودت هم می دانستی که اینطور می شود. بارها گفتی.. دیگر یاد گرفته ام عکس کسی را به دیوار نکوبم.. قرارمان یادت نرود.. هرچند من یادم رفت.. هنوز هم بعد از هشت سال کتابی را که دادی تمام نکرده ام:
”باید با عزم استوار در جایی ایستاد و با بازگشت خردمندانه و منصفانه به گذشته، روزنه ای را به آینده گشود و جستجوگرانه دلیری رفتن را بدست آورد و بهره‌ی کار هر چه باشد، آنچه بر عهده‌ی آدمی است «دست از طلب نداشتن تا برآمدن کام دل است یا جان از لب». وخداوند بندگان اندیشمند و اندیشناک خود را وانخواهد گذاشت.“

پایه‌ی نظم بلند است و جهانگیر بگوی

تا کـُند پـادشـه بـحـر دهـان پُـر گـهـرم

همـّـتم بـدرقه ی راه کـُن ای طایر قدس

که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

از زندگی

2005-08-02T16:27:00.000+02:00

از زندگی، از اين همه تکرار خسته ام
از های و هوی ِ کوچه و بازار خسته ام
دلگيرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام
دل خسته سوی خانه تن ِ خسته می کشم
آوخ کزين حصار ِ دل آزار خسته ام
بيزارم از خموشی ِ تقويم ِ روی ِ ميز
وز دنگ دنگ ِ ساعت ِ ديوار خسته ام
از او که گفت يار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکيبم و بی يار خسته ام
تنها و دل گرفته و بی يار و بی اميد
از حال ِ من مپرس که بسيار خسته ام

محمدعلی بهمنی

2005-08-02T12:34:00.000+02:00

احمق نشو

..تو کیستی که با تو

2005-07-22T22:15:00.000+02:00

امروز برای دومین بار تو را دیدم. موهایت سیاه بود و چشمانت سیاه تر. کجا بودیم.. یادم نیست. هیچی یادم نیست. یک بار دیگر هم تو را دیده بودم. مدتها پیش.. و نمی دانم تو همانی یا نه.. صورتت اصلا یادم نیست. نمی دانم چطور در آن تاریکی تنها چیزی که از تو می دیدم موها و چشمهای سیاهت بود. چقدر دلم برایت تنگ شده.. چشمانم را می بندم تا تو را پیدا کنم. تا تو را بشناسم.. پس کی می آیی؟ چرا انقدر اذیتم می کنی؟ بار اول هم که دیدمت، می خندیدی.. و من هر بار تو را می بوسم.. تنها چیزی که یادم هست.. هنوز مزه ی بوسه هایت و لذت اش.. تو مال منی؟ دوباره؟ چقدر دلم برایت تنگ شده.. می دانی؛ یادم رفته.. اینکه تو باشی و مال من باشی و مطمئن باشم از بودن تو، برای خودم.. مدتهاست که فراموش کرده ام. خودم را.. دلم برایت تنگ شده.. بخدا این حقش نیست.. انقدر دیر به دیر.. من به گرمای تو احتیاج دارم.. و آغوشت که برای من باز کرده ای.. ه
.
.
.
آرام تر شدم.. و خانه مان دیگر خالی نیست.. و صورتم هم دیگر خیس نیست. گردنم خشک شده و به نوشته هایم نگاه می کنم. و هیچ چیز یادم نمی آید. برای چی بیایی؟ برای کی؟ من راهی دراز در پیش دارم. برای خودم، برای تو؛ و خواهم خوابید، برای خودم، برای تو.. من به تو ایمان دارم. ه
ه
در میان نوشته هایم، چند خطی را پیدا کردم مال آنوقت ها که اول بار تو را دیدم.. چند سال پیش بود؟ یادت هست؟
د«دیشب دیدمت.. دیشب در تاریکی سینمای تنهایی ِ من و تو، با فیلمی که اسمش را نمی دانم، دیدمت. ه
دیدمت اما قیافه ات یادم نیست. ندیدم.. توی تاریکی
فقط یادم هست که صورتت را با بوسه پر کردم. خیسش کردم چنان بوسه های آبداری کردم که صورتت در نوری کوچک برق زد. تو نیز هم! ه
چقدر ناز بودی... چقدر کیف کردم . چقدر خوب بود . نمی دانم پایت شکسته بود یا چـِت شده بود...» ه
ه
آنروز ها که فکر فرار به سرم زده بود، تو بودی که نگهم داشتی

هان؟

2005-07-20T02:04:00.000+02:00

چقدر هوا گرم شده! ه

من تصادف کردم با یه پیکانه حالا باید براش یه سپر بخرم. ه

چقدر پلی استیشن حال می ده! ه

یکی بیاد اتاقم رو مرتب کنه. ه

یه کمی حال می خوام.. حالم کم شده. ه

!..آقا خلیل اینا و آقا جلیل اینا

2005-07-01T04:30:00.000+02:00

یادتونه؟ اینم باز یه خاطره از بچگی-ها! نشد عکس آقا جلیل اینا رو هم بگیرم! و اون زرده های پر آب نیمروی شب اول! همون جمعه شبی که آقا جلیل (رسول نجفیان) با خانمش اومده بودند بیرون یه قدمی بزنن و بعد می‌گن یه سری هم به آقا خلیل اینا، (باجناق آقا جلیل اینا) بزنن.. آقا خلیل هم اونا رو نگه میداره واسه شام و چند تا تخم مرغ می‌شکونه کف ماهیتابه! هنوز اون حالتی که آقا جلیل خم می‌شه رو ماهیتابه در حالیکه یه تیکه نون دستشه و می‌گه ای بابا (یا همچین چیزی!) یادمه.. بعدشم که قرار می‌ذارن که هفته‌ی بعد آقا خلیل اینا برن خونه‌ی آقا جلیل اینا و از همون جا هم مسابقه سر ِ سفره رنگین تر و غذای بهتر شروع می‌شه تا می‌رسه به بوقلمون آقا خلیل اینا که آقا جلیل اینا باباش می‌میره و می‌رن اندیمشک.. و بازی تموم می‌شه! ه

اما زندگی اون روزا ساده تر و راحت تر و شیرین تر نبود؟ ما بزرگ شدیم یا دنیا کوچیک؟ یا اصلا چه ربطی داشت؟! ه

!این پست هیچ ربطی به انتخابات ندارد

2005-06-28T01:04:00.000+02:00

!شب شد

(Right click and Save target as a file)

شب شد، شب شد، شب، شب و شب و شب شد
شب شد، شب شد، امشبم سحر شد
گفتی که میای دیروز، دیروز تو دیشب شد
دیشبت که امشب شد، این شبم که سر شد
عمرم شب و شب، روز به روز، بی تو هدر شد

هر شب تا سحر، شبای یک سالو شمردم
دیگه از عاشقی خسته شدم، قسم که مردم
روزا اومدن رفتن، هفته ها تموم شد
هی شب شد و هی روز شد، عمر من حروم شد

بهار عمر من گذشته و تو رو ندیدم.. خزون من رسیده است و بی سبب (؟) بریدم
من برای تو نوشتم از نم نم بارون.. نوشتم قصّه ی عشقمو با چشای گریون
نوشتم که دلم تنگه، شکسته پر و بالم.. یه لحظه نمیره یاد تو از فکر و خیالم
نرو دوست دارم بیا نزار دلم بمیره.. چشای آشنای تو که از یادم نمیره

شب شد، شب شد، شب، شب و شب و شب شد
شب شد، شب شد، امشبم سحر شد
گفتی که میای دیروز، دیروز تو دیشب شد
دیشبت که امشب شد، این شبم که سر شد.. عمرم شب و شب، روز به روز، بی تو هدر شد

* * *

هرچی میخواستم هیچی ننویسم، دیدم نمیشه! همه فکر میکنن یه وقت خورشید رو از دست دادیم که حالا به این شدّت و حدّت شب شده! چند شب پیش تو این سایت یه آرشیو کامل از آهنگ‌های شهرام (شب پره؛ نه شهرزاد که اصلا معلوم نیست با کیا کِیا میپره!) پیدا کردم و ناخودآگاه رفتم سراغ یکی از چیزایی که منو سریع یاد بچگی‌هام میندازه.. «شب شد!» البته با اون چیزی که ازش یادم مونده بود خیلی فرق میکرد اما تقریباً شعرشو حفظ بودم، با اینکه شاید بیشتر از ده سال بشه که نشنیده بودمش.. یادمه یه جمعه‌یی رفته بودیم خونه‌ی دائیم اینا و اونجا اینو شنیدم.. خیلی خوشم اومد.. شایدم واسه اولین بار بود که یه آهنگ از شهرام میشنیدم.. نوارشو از دختر دائیم گرفتم و آوردم خونه. فرداش هم واسه اینکه از حفظ بخونمش و یه سری عملیات ژان گولر هم دربیارم موقع خوندن (که هنوز هم اینکار از سرم نیفتاده!) شعرش رو نوشتم. (همراه با یکی دیگه از آهنگای همون نوار که هیچی ازش یادم نیست) فرداش مامانم که شعرا رو دیده بود، گفت وای چه شعرای خوشگلیه! مال کیه؟ منم در کمال ذوق و شوق گفتم نمیدونم! از اینجا نوشتم! وآهنگو براش گذاشتم.. مامانم هم که اون موقع ها کلـّش هنوز باد داشت (ای واییییی!) گفت اینو از کجا آوُردی؟ اینا چیه.. به درد نمیخوره! برو پس بده از هر کی گرفتی! (شایدم گفت بده به من.. یادم نیست!) خلاصه منم بچه‌ی خووووب، جوری شد که دیگه نشد گوش بدم اینو تا امروز (وای.. مامان ظالم!) هر چی هست، برام یادآور خیلی چیزاست.. اینم که اینجا نوشتم، واسه اینه که شاید ده سال دیگه ، اینجا هم یادآور خیلی چیزا باشه برام.. پس سعی نکنین الکی احساس کنین وای چه پست جالبی بود! ه

این نوشته بنا به خواست خودم، ویرایش نشده است! ه

!..آخیش

2005-06-18T16:04:00.000+02:00

خب! نتایج کمی (شاید هم بیشتر!) غیرمنتظره بود! البته نه به این جهت که آرای معین کمتر از حد انتظار بود، بلکه آرای زیاد کروبی و حتا احمدی نژاد برایم عجیب می‌نمود. این نشان داد که پنجاه هزار تومان می‌تواند زندگی تعداد زیادی از افراد جامعه را متحول کند. چه زندگی بازنشسته‌ای که با ماهی ۶۰ تومان باید خرج یک ماهِ دو نفر را بدهد و تصور می‌کند با آمدن کروبی ۱۶۰ تومان خواهد گرفت و چه، کسی که می‌گفت با پنجاه تومان حداقل می‌شود یک شلوار یا تی‌شرت لیوایز اصل خرید! چرا که نه؟

اما، من اصلا ناراحت نشدم. اعتراف می‌کنم که شوکه شدم اما دلیلی برای ناراحتی نمی‌بینم. حتا می‌خواهم پا را از این فراتر گذاشته و اعلام کنم که قسمتی از وجودم از این اتفاق خوشحال است. قسمتی که مقالات آقای زیدآبادی مدام قلقلکش می‌داد. و اکنون مایلم خودم را در آن شرایط ببینم. تصور من بر این است که تنها، بازی تغییر کرد. انتخابات، پایان بازی نیست که برنده یا بازنده‌ای داشته باشد. حالا زمان تغییر آرایش است. با این نظر هم‌عقیده‌ام که موافقان تحریم دلایل بسیار محکمی داشتند (البته آن دسته که اساساً دلیل داشتند!) و به قول دکتر سروش هر دو به تکافو ادله رسیده بودند. در صورتی که تحریم از طرفداران بیشتری برخوردار می‌بود و دکتر معین هم ـ پس از بازی حکم حکومتی ـ شرکت نمی‌کرد و جبهۀ دموکراسی خواهی هم تشکیل نمی‌شد، حداکثر ۱۵% از آراء کم می‌شد که به نظر می‌سد رأی بدست آمده [در آن حالت] همچنان به شدت مشروع و قابل دفاع از جانب حکومت بود. پس با کمی اغماض می‌توانیم خود را در شرایطی ببینیم که تحریم ما را در آن شرایط قرار می‌داد. به جز اینکه در آن صورت در جبهۀ بازنده قرار می‌گرفتیم و پیام حکومت هم این بود که ما به شما احتیاج نداریم که بدون شما هم رأی لازم را جمع کرده‌ایم. ه

اما اکنون: ه
می‌گویند بعد از یک بازی فوتبال، کسی یادش نمی‌ماند که کدام تیم چند توپ به تیر زد، چند فرصت مسلّم گل داشت، چقدر خوب بازی کرد و چقدر بر بازی مسلّط بود. حداکثر تا پایان تحلیل بازی یا روزنامه های ورزشی فردا صبح، نه بیشتر از چند روز. فکر می‌کنم در انتخابات، این ماجرا کاملا برعکس است (نمی‌شد مثال نزنم؟!) شاید تا مدتی ورد زبان عده‌ای باشد که پایگاه مردمی شما با تمام جریاناتی که وارد بازی کردید، برای همه معلوم شده؛ اما در طولانی مدت آن که انتخاب شده، رئیس جمهور همۀ مردم است. شرایط هم به قبل از دوم خرداد بازنخواهدگشت و رئیس جمهور در موارد مختلف مطمئنا مورد بازخواست و سؤال قرارخواهدگرفت. این اتفاق، فرصت خوبی را فراهم آورد که بدنۀ اصلاح طلبان حکومتی، با ایجاد حق و انتظار از حکومت بخاطر شرکت در انتخابات -که به نوعی موجب تحمیل خود به حکومت به عنوان یک اپوزیسیون داخل نظام؛ که فعالیت می‌کند، مخالفت می‌کند و نظر مخالف او هم توسط حکومت شنیده شده و به رسمیت شناخته می‌شود- خود را در جایگاه منتقد دولت از جانب حداقل ۱۵% مردم قرار دهند که مطمئنا درصد کمی نیست و قابل نشنیدن نخواهد بود. حتا پیگیری وعده های مطرح شده از جانب فرد پیروز انتخابات -که به برکت دوم خرداد- حتماً در آن نشانی از گسترش آزادی های اجتماعی و سیاسی به چشم می‌خورد (حتی هاشمی!) هم، می‌تواند جبهۀ دموکراسی خواهی را به هدف خود که رسیدن به دموکراسی است، نزدیک کند. چه توسط معین باشد و چه هاشمی. ه

از دیدگاه من، نیاز به تغییر روش جیهۀ مشارکت، پیام رأی پایین معین بود که فکر می‌کنم برای بار سوم توسط مردم گفته شد. مشکل بزرگ جبهۀ مشارکت و مجاهدین انقلاب، عدم اعتقاد یا حداقل التزام عملی به اصلاحات بر اساس میزان قدرت است. گویی منتظرند که کلیۀ قدرت موجود در ساختار حکومتی ایران را بدست آورند و آنگاه تازه اصلاحات را آغاز کنند. گو اینکه با هشت سال در اختیار داشتن بدنۀ اجرایی مملکت، عملاً اصلاحی در ساختار این بدنۀ خسته و پیر انجام نگرفت. مسئله ای که سعید عزیز در مورد کانون های اجتماعی و ان.جی.ا ُ ها اشاره کرد، بحث جالبی است که بارها با وزارت کشور، چه در زمان تاجزاده و چه بعد از او جریان داشته است. بارها این ایراد گرفته شد که چرا مجوّز ان.جی.ا ُ آسان داده نمی‌شود. چرا این پولهای کلان که در اختیار وزارت‌خانه های مختلف است صرف تحکیم پایه های کوچک اما فراوان جامعۀ مدنی نمی‌شود. همین مسئلۀ اینترنت؛ اگر در یک برنامۀ منظّم، اینترنت ارزان به سرعت در گوشه و کنار ایران، در شهرهای کوچک و روستاها گسترش پیدا می‌کرد، چه تحوّل عظیمی در بینش و تفکر مردم رخ می‌داد؟ گو اینکه وزارت ارتباطات برای از دست ندادن منافع مالی خود موانع زیادی پیش پای این گسترش قرار می‌داد که تا اینجای کار هم، چیزی که هست را باید پای تشنگی مردم برای گشودن پنجره‌ای هر چند کوچک به آنجا که از دیدنش و به آنچه که از دانستنش محروم بوده‌اند، نوشت. در خیلی موارد دیگر می‌توان چنین اهمال هایی را مشاهده کرد. از کسی که به یُمن دوم خرداد از دفتر تحکیم به یکی از مشاغل دولتی رسیده بود، جایی خواندم که که نه توسعۀ سیاسی و نه توسعۀ اقتصادی، که اولویت با توسعۀ اداری است! که بلکه ساختار های غلط و ناکارآمد دولت تغییر کند وافراد لایق از پایین وارد شده و خواه‌ناخواه به بالا حرکت کنند. جبهۀ مشارکت تا این دید خود را تغییر ندهد، نمی‌تواند در جامعه پایگاه قابل توجهی برای خود بیابد؛ کما اینکه قبل از این هم ریزه‌خوار چهره‌ها و سوار بر جو ها بوده است. اگر جبهۀ مشارکت هدف بعدی خود را انتخابات شوراها یا مجلس هشتم تعیین کند، باز یک بازنده خواهد بود. بازنده‌ای که حداقل ۷۵% رأی دهندگان بالقوه طرفدارش هستند و این باختن البته هنر می‌خواهد! ه

درکل، ه

ناراحت نباشید! فوق فوقش تصور کنید تحریم کرده بودیم! آنگاه حرف زدن هم برایمان سخت‌تر می‌شد. اما اکنون حداقل ۱۵% به گردن حکومت حق داریم و می‌توانیم حقمان را طلب کنیم. آقای کروبی هم باز عصبانی شده و ساعت چهار کنفرانس خبری گذاشته تا همۀ پته‌ها را روی آب بریزد! راستی، اگر معین بود، چکار می‌کرد؟

یک برگه رأی، تمام سهم من از دموکراسی؟

2005-06-15T23:02:00.000+02:00

حکومت ریسک بزرگی کرد، شاید هم این آخرین ریسک باشه.. امیدوارم شنبه پشیمون بشن

گردی و گردو

2005-06-12T09:41:00.000+02:00

هويدا را چگونه كشتند؟
محاكمه هويدا در زندان قصر آغاز شد، اما درست هنگامي كه او سخنان خود را پيرامون چهارده سال نخست وزيري شاه آغاز كرد، دادگاه براي تنفس تعطيل شد. در بيرون از دادگاه و در راهروي زندان قصر، شخصی او را با شليك گلوله اسلحه كمري‌اش كشت. ه

به راستي چرا هويدا را به آن صورت كشتند؟ چه كساني دنبال اين بودند تا او قبل از آن كه سخن بگويد كشته شود و مجال سخن گفتن را از او گرفتند؟
فريدون هويدا سفير ايران در سازمان ملل متحد ، معتقد است كه: برادرش از اوايل سال 56 مورد غضب قرار گرفت و دشمنان سوگند خورده‌اش عليه او پرونده سازي كردند اما فريدون هويدا نمي‌گويد، دشمنان سوگند خورده‌اش چه كساني بودند و چه نوع پرونده‌هايي عليه او درست كرده بودند. تنها به اين اكتفا مي‌كند كه نگران آن بود كه شاه اميرعباس هويدا را سپر بلاي خود سازد. ه

مصاحبۀ خواندنی آفتاب یزد با ابراهیم یزدی.. شاید خوانده باشید. اما اگر نخواندید اینجا بخوانید. ه

سایت بازتاب هم قسمتهایی از دفترچۀ خاطرات یک آدم مهم راکه تازگیها پیدا کرده، منتشر نموده است که خیلی باحال میباشد! قسمتهای آخرش را اینجا، اینجا و اینجا بخوانید. یک «چیز» جالب هم اینجا خواندم. شما هم بخوانید تا ببینیم بعدا چه می شود. ه

در ضمن، ه

دو تن از كانديداهاي اصول گرا در نامه اي به مدير عامل سازمان صدا و سيما به تكرار غير عادي ترانه «دختر قاليباف» اعتراض كردهاند. در اين نامه اشاره شده است كه تكرار هر 3 ساعت يك بار اين ترانه ظرف 25 روز گذشته از كليه شبكه هاي صدا در سراسر كشور نمي تواند امري تصادفي باشد. در اين ترانه محلي، خواننده از دست تواناي دختر قاليباف و طرحهاي ارزنده او با سوزوگداز، ياد مي كند. ه

خدا عاقبت ما را ختم به خیر کند! ه

..دلم با توست، چونان دیدگانم

2005-06-10T03:06:00.000+02:00

صبــا وقـــت سحــر بـــویــی ز زلـــف یـار مـــــیآورد

دل شــــوریـدۀ مــــا را ز نــــــو در کــــار میآورد

زرشــک تــار زلــف یــار ، بــر بــاد سـحـــر مـــی داد

صـبــا هـــر نـافـۀ مـشـکـی کـه از تـاتـار میآورد

فــــروغ مـاه مـــــی دیـدم ز بـام قـصــــر او روشــــن

کـه روی از شـرم او خـورشـیـد بـر دیـوار میآورد

عـفـی الله چـیـن ابـرویــش اگـــر چـه نـاتـوانـم کــرد

بـه رحـمـت هـم پـیـامـی بـر سر بـیـمـار میآورد

سـراسـر بـخشش جانان طـریق لـطف و احسان بود

اگـــر تـسـبـیـح می فـرمـود، اگـــر زنـّار میآورد

مـــن آن شاخ صـنـــوبـر را ز بـاغ سـیـنـه بـــر کـنـدم

که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار میآورد

ز بــیـم غـارت چــشـمـش دل خـونـیـن ر هـا کـــردم

ولـی می ریـخت خون در ره بدان هنجار میآورد

خوشآن وقتو خوشآن ساعت کهآن زلف گرهبندش

بـدزدیـدی چـنـان دلـهـا که خـصـم اقـرار میآورد

بـه قـول مـطـرب و ساقـی بـرون رفـتـم گـه و بـیـگـه

کـــز آن راه گـران، قـاصـــد خـبـر دشـوار میآورد

عـجب می داشتـم دیـشب ز حافـظ جـام و پـیـمانه

ولـی منعـش نمی کـردم که صـوفی وار میآورد

Willkommen zu Europa!

2005-06-06T01:34:00.000+02:00

ا
امروز یک اتفاق جالب در کشوری جالب تر افتاد! اگر گذرتان به اروپا افتاده باشد، وقتی از میان جنگلها و شهرهای کوچک و بزرگ می‏گذرید، تنها چیزی که توجهتان را جلب نمی‏کند، «مرز» هاست. اما ممکن است ناگهان در قلب اروپا با این تابلو برخورد کنید: « از اتحادیۀ اروپا خارج می‏شوید»! این یعنی « به سوئیس وارد می‏شوید»! کشوری هفت میلیونی که دارای دومین ذخایر بزرگ طلای جهان پس از ایالات متحده امریکاست. دوهزار و پانصد تـُن! و شاید همین ثروت زیاد باعث تک‏پَری سوئیسی ها حداقل در طول قرن اخیر باشد. و اما این سوئیسی های ثروتمند و محافظه کار، امروز در یک همه پرسی تصمیم گرفتند تا عضو پیمان شِنگن شوند و به این صورت بدون برداشتن تابلوی کذایی، فقط پست های کنترل گذرنامه را حذف کنند. اما اتفاق جالب تر اینکه بر خلاف پیش بینی من (!) امروز قانون پیشنهادی ِ به رسمیت شناختن حقوق همجنسگرایان هم در همه پرسی رای آورد. البته این را با همه پرسی چندی پیش اسپانیا مقایسه نکنید؛ در آن همه پرسی تغییر ِ بندی از قانون اساسی اسپانیا که ازدواج را بین دو انسان، با جنسیت مخالف می‏دانست، به رأی گذاشته شد و نتیجه هم این شد که هم اکنون در اسپانیا، ازدواج از لحاظ قانونی یعنی پیوندی خاص بین دو انسان. اما قانون پیشنهادی سوئیس، به رسمیت شناختن ِ حداقلی ِ حقوق همجنسگرایان است. قانونی که هنوز در ایالات متحده هم وجود ندارد. (گویا با میزان ذخایر طلا هم ارتباطی دارد!) البته قانون اخیر برای کشوری که تا همین سی سال پیش زنان در آن حق رأی نداشتند اتفاق بزرگی است! شما می توانید این اتفاق را با اتفاقی که ــ تصور می کنم ــ همان سی سال پیش در آلمان افتاد، مقایسه کنید. آن زمان هم تازه موج به رسمیت شناختن همجنسگرایان در کشورهای اروپای غربی آغاز شده بود. البته سوئیس تنها کشوری است که مجبور شد از راه رفراندوم این موضوع را تصویب کند و یکی از علل آن هم تاثیر عمدۀ کلیسای کاتولیک در جلوگیری از طرح این موضوع بود. تاکنون تنها کشور های هلند، بلژیک و اسپانیا با تغییر قانون اساسی ازدواج همجنسگرایان را آزاد و قانونی اعلام کرده اند و از قرار تا الآن، رسیدگی به این موضوع در برنامۀ کشورهای دیگر هم نیست. به هر حال من به نوبۀ خودم به مردم سوئیس تبریک می‏گم که با حضور دشمن شکن خود در پای صندوق های رای، مشت محکمی به دهان استکبار جهانی و یاوه گویان شرق و غرب زدند! امیدوارم شما عزیزان هم با حضور در پای صندوق های رای در ٢٧ خرداد به وظیفۀ شرعی خود عمل کرده و به قانون ازدواج همجنسگرایان رای مثبت دهید.. چند سال بعد در چنین روزی؟

..وقتی یک انسان تمام می شود

2005-05-31T22:02:00.000+02:00

چقدر بی ارزش شده است این انسان.. بوده است و با کمال بدبختی خواهد بود.. چون پستی جزوی از اوست. خدا هم به کمی تفریح احتیاج دارد.. ه
امشب خبری شنیدم: ه
یکی از آقایان سرداران سپاه که در «شاخۀ» نیروی عزیز انتظامی مشغول خدمت به نظام و انقلاب عزیز ما هستند، در راستای همین خدمت و حفاظت، جوان 20 ساله را در متروی کرج کشته اند. قضیه از این قرار بوده است که گویا این پسر رعنا، در مترو به دختری حرفی زده است و تیکه ای انداخته، این سردار انقلاب هم مداخله کرده و اسلحه کشیده و جلوی پسر در آمده که می خواهم ادبت کنم و اسلحه را پشت سر پسر گذاشته و او هم گفته جرات نداری بزنی و ... او هم که سردار سپاه و انقلاب است و دلیری و شجاعت این سرداران گمنام بر کسی پوشیده نیست، جرات خود را نشان جوانانی داده که شاید در عمرشان مغز ترکیده ندیده باشند.. می توانید تصور کنید؟ یک نفر مثل خودتان، مثل من. سر پا ایستاده، می خندد و شادی های احمقانۀ پسرانه دارد. و لحظه ای بعد، پاهایش شل می شوند، روی زمین پخش می شود و دیگر چیزی از او نمانده است.. از زندگی اش.. از آینده اش.. تمام. یک انسان تمام شد. درست روبروی چشمان شما. آنها که آنجا بوده اند و دیده اند، الآن چه حالی دارند؟ نمی دانم چرا نمی توانم خندۀ آن جوان را فراموش کنم.. انگار روبروی منست.. شاید انگار دیده ام اش.. هر روز می بینمش همه جا.. یک کتاب یا هر چیزی در دست دارد، یک شلوار لی پوشیده است و با خنده سوار مترو می شود. او اکنون بدون مغز و با خنده ای ماسیده و با پاهای شل که دیگر هرگز سفت نخواهند شد، تمام شده است. ه

همان موقع که خبر رشادت این سردار دلیر را می شنیدم، سیمای جمهوری اسلامی هم رئیس قبلی و البته رئیس فعلی او را نشان می داد که برنامه هایش را برای دولت تازه اش که هزار تحول کوفتی را قرار است با آن ایجاد کند، تشریح می کرد. رئیس فعلی؛ به خاطر اینکه این سردار رشید اسلام، رئیس ستاد انتخاباتی آقای قالیباف در کرج هم هستند؛ مانند بقیۀ سرداران نیروی مردمی، مدرن، کارآمد و خلاصه عزیز انتظامی در شهرهای دیگر. و البته ایشان که در کسوت روحانیت هم هستند (اما بدون لباس)، یکی از بازجویان حنیف مزروعی هم بوده اند. چه پیچیدگی سختی.. حداقل این بار کسانی بوده اند که با موبایل فیلم بگیرند تا دیگر تاریکی کوچه های سه راه ضرابخانه به کمک کسی نیاید. ه
..
آقای قالیباف عزیز ما، با آن لبخند ملیح، با لباسهای شیک و مد روز، با آن مرد عمل بودنشان.. در شرافت ایشان شک نکنید.. البته تا شخصا از دست ایشان سیلی نخورید، به این شرافت ایمان نخواهید آورد.. ه
با این سرداران چه باید کرد؟ به من بگو: بهتر است کمی آرام باشم.. ه

بعد التحریر، فردا: دیشب در روزنامه خواندم که سردار عبداللهی جانشین سردار قالیباف در نیروی انتظامی گفته است که همیشه در درگیری ها، نیروی پلیس کشته می شد، حالا یک بار هم از مردم کشته شود.. ه

برادران باز برنده

2005-05-22T23:28:00.000+02:00

همیشه برام یه جورایی عجیب بوده وقتی می دیدم دو تا برادر تو یه کار هنری یا فرهنگی انقدر با هم تفاهم داشتند و نزدیک بودند که تونستند در انتها به یه نگاه مشترک برسند و اسم خودشون رو پای کار بگذارند. جشنوارۀ کن امسال هم تمام شد و یکی از همین برادران عزیز (یعنی دو برادران) برنده شدند. توی پست قبلی زمان پخش فیلم رو توسط شبکۀ آرته نوشته بودم که مطمئنم هیچ کس ندیده! آفرین بر ما.. به هر حال برادران داردان با فیلم پسر (پسری که بچه یک نفر باشه. در فارسی معادل خوبی نداریم برای Son) برنده نخل طلای کن شدند. اگر یادتون باشه چند سال پیش هم همینا برای فیلم رزیتا برندۀ نخل طلایی شده بودند. بعضی ها دو تا دو تا، بعضی ها هم هیچی.. پس عدالت چی می شه؟ آقای احمدی نژاد نباید ساکت بمونه! ه

Szenenbilder aus Der Sohn/Images de scène le fils

* * *

Jean-Pierre und Luc Dardenne

شب های دیدنی

2005-05-09T23:52:00.000+02:00

این روزها ه ه ه را از دست ندهید. جشنوارۀ فیلم های مستند مونیخ چند روزی است که آغاز شده و طبق معمول بیشتر فیلم های مطرح هم از ایران.. کسی که این خبر را به من داد از «تابو: زهره و منوچهر» ساختۀ میترا فراهانی خوشش آمده بود و مستندی در مورد ایدز در ایران که ادعا کرده بود بیش از 400.000 نفر در ایران مبتلا به ایدز هستند، تحت تاثیر قرارش داده بود. شبکۀ آرته هم از قرار تعدادی از این فیلم ها را نمایش می دهد. دیشب فیلم ابجد پخش شد و امشب هم ساعت 20:45 به وقت اروپای مرکزی (23:15 به وقت تهران) مستند «عریان و آزاد» محصول آلمان پخش خواهد شد. این مستند شکل گیری و گسترش ناتروریست های آلمان را به تصویر می کشد که حتما دیدنی است. ساعت 22:40 (1:10 بعد از نیمه شب) هم فیلم سینمایی«روزهای سگی» ساختۀ اولریچ زایدل از مجموعه برنامۀ «کن-2005» پخش خواهد شد. از همین مجموعه دوشنبه فیلم «پسر» ساختۀ مشترک ژان پیر و لوک داردان (از بلژیک) ساعت 23:15 پخش خواهد شد. اگر دوست داشتید، اطلاعات بیشتر در مورد جشنوارۀ فیلم مستند مونیخ را می توانید اینجا پیدا کنید: ه

by Thousand and One Nights of Lebanon..

2005-05-08T14:44:00.000+02:00

Beyrouth,
quand l'horizon m'appelle, m'appelle et me sourit.
Beyrouth,
ton charme m'ensorcelle, ta beauté me séduit.
C'est les daines de tous les temps, qui m'enchante et qui m'attend,
cest la vieille féerie du liban.
Beyrouth,
ton champ plein de douceur, s'étire à l'infini.
Beyrouth,
et monte dans mon coeur, en vertes symphonies.
C'est la chanson du vieux temps, que répètent les amants,
c'est la lente mélodie du liban.
Beyrouth,
soleil riant au ciel, au reflet mystérieux.
Beyrouth,
flaveur délais de miel, qui nous descend des cieux
C'est Vénuse de tous les temps, que célèbre les amants,
dans la montagne fleurit du Liban.
Beyrouth,
Je chante à tes étoiles, quand tout silence y règne.
Beyrouth,
le bleu que rien ne voile, sommeille dans tes yeux.
Je rêve a un rêve éclatant, qui me berce tendrement,
par les milles et une nuit du Liban..

..من، گاهی، دلم می سوزد

2005-05-06T23:41:00.000+02:00

I
"Europa kann nicht eher zur Ruhe kommen, bevor die jüdische Frage ausgeräumt ist.
Die Welt hat Siedlungsraum genügend, es muß aber endgültig mit der Meinung gebrochen werden, als sei das jüdische Volk vom lieben Gott eben dazu bestimmt, in einem gewissen Prozentsatz Nutznießer am Körper und an der produktiven Arbeit anderer Völker zu sein.
Das Judentum wird sich genauso einer soliden aufbauenden Tätigkeit anpassen müssen, wie es andere Völker auch tun, oder es wird früher oder später einer Krise von unvorstellbarem Ausmaß erliegen.
Wenn es dem internationalen Finanzjudentum in und außerhalb Europas gelingen sollte, die Völker noch einmal in einen Weltkrieg zu stürzen, dann wird das Ergebnis nicht der Sieg des Judentums sein, sondern die Vernichtung der jüdischen Rasse in Europa"
Audio & Text by "The Holocaust History Project"

سخنرانی پیشوا (!) را از اینجا بشنوید

(Right click & save target as a file)

ا«تا وقتی که مسئلۀ یهودیت کاملا حل نشده، صلح و آرامش در اروپا برقرار نخواهد شد. دنیا به اندازۀ کافی بزرگ هست؛ اما یهودیان که درصد قابل توجهی از جامعه را تشکیل می دهند، به نام خدای عزیز، انگل وار، از بدن جامعه و حاصل تلاش دیگران تغذیه می کنند. این واقعیتی است که قطعا باید از بین برود. ه

یهودیان بایستی همچون دیگران به فعالیت ثابت و سودمند بپردازند وگرنه دیر یا زود تسلیم بحرانی غیر قابل تصور خواهند شد. ه

اگر یهودیت می خواهد با به راه اندازی یک جنگ جهانی دیگر، سرمایه هایش را در اروپا و دیگر نقاط جهان چند برابر کند، مطمئن باشد که نتیجۀ این جنگ پیروزی نیست؛ نتیجه، نابودی نسل یهودیان در اروپاست.» ه

* * *

..So eine Rede. Von Hitler gesprochen. Sie verdrehte die Vergangenheit und zerstörte die Zukunft von Millionen. So wirkt Ideologie. Die Bilder zeigen es. Schluss mit solchen Worten! Mensch sein heisst verantwortlich sein..

Der Auschwitz:

می خواستم به بهانۀ شصتمین سالگرد پایان جنگ دوم جهانی، کمی در جذبه نازیسم و نژاد خواهی - و نه پرستی - که خود زمانی تصویر جالبی از آن در ذهن داشتم بنویسم. و این مصادف شد با دیدن فیلم دادگاه نورنبرگ.. از فضای تاثیر گذار زشتی ِ یک ایدئولوژی بیرون آمدم - که ایجاد و تداوم این جو مسلما خوشایند عده ای هست - اما گمان نمی کنم زشتی دنیایی که همچنان خانۀ ماست، رهایم کند. وقتی می گفتند «فقط کمتر از پنج درصد کشته شدگان جنگ دوم یهودی بودند»، دلم برای خدا سوخت. وقتی می گفتند «بین پنجاه تا شصت میلیون نفر در این جنگ کشته شدند»، دلم برای انسان سوخت. وقتی دیدم یک نفر آدم یک نفر دیگر را برای گرم کردن اتاق خوابش مصرف کرده است، دلم برای خودم سوخت. هر چند می دانم آدم ها گاهی سردشان می شود. هر چند می دانم آدم ها همدیگر را هم گرم می کنند. اما گاهی دلم هم می سوزد. دیگر نباید برای پرندۀ پر شکستۀ شبهای زمستان دل بسوزانم.. یا برای گربه ای که زیر پاهای یک ماشین له شده است. دیگر نباید با یک «یا کریم» ساده و معصوم که روی سست ترین شاخۀ درخت خانه ساخته است همذات پنداری کنم. بگذار باشد.. حداقل خانه ای دارد.. یک نفر آدم خانه ندارد؛ نان ندارد؛ حتی جان هم ندارد. چیزهای مهمتری هست. با خودم فکر می کنم، اما گاهی هم، دلم می سوزد.. ه

باغچۀ کوچک من

2005-04-27T12:10:00.000+02:00

عجب لذتی داره وقتی آدم یه چیزی رو می کاره و شاهد بدنیا اومدن و رشد کردنش می شه! اول ِ بهار یه سری تخم گل که پارسال جمع کرده بودم، کاشتم. یه سری هم از دوستم گرفتم که البته هنوز نمی دونم چه گلیه. کلی خاک برگ خوب ریختم پاش.. بهترین و پرنورترین جای بالکن رو هم انتخاب کردم و گذاشتمش اونجا.. هر روز بهش آب دادم.. روم به دیوار کود هم بهش دادم! هر روز می شستم کلی خاکشو نگاه می کردم که آخه کی می خواد در بیاد و خانواده ای رو از نگرانی برهاند؟! چند روز پیش بود که یواش یواش سر و کلش پیدا شد و به ما رخ نمود! اما نمی دونم چرا همشون پیش هم جمع شدن؟ حالا یه کم بزرگ بشن جون بگیرن یه جوری میشونمشون که با هم دعواشون نشه. البته الآن هنوز خیلی کوچیکن! خیلی مموش هستن! دوست هم پیدا کردن! چند تا حلزون کوچولو عین خودشون.. یه مورچه هم بود که فکر کنم حسودیش می شه همش می خواد بینشون رو شکرآب کنه. حالا باید در موردش یه تصمیم جدی بگیرم! ه
گفتم چند تا عکس ازشون بندازم که شما هم در لذت من شریک بشین! ه

راستی هر کی تونست اسم گلهام رو بگه جایزه داره! ه

این عزیز دل منه! واسه خودش یه گوشه تنها در اومده! ه

«یک نفر»

2005-04-24T18:31:00.000+02:00

ایستاده‌ای، در مترو. روبروی «یک نفر». باید دستت را به جایی بند می‌کردی. قطار راه خواهد افتاد و تو پرت می‌شوی. چاره‌ای نداشتی. و چه بهتر که دستت را به میله‌ای بگیری که «یک نفر» دیگر هم آنرا گرفته است. حالا دیگر باید نزدیک تر شوی. ومی‌شوی.. «یک نفر» روبروی توست. همیشه نگاه کرده‌ای و این بار هم.. مثل همیشه از پائین شروع می‌کنی. سرت پائین است و نگاهت پائین تر.. چشمهایت انگار حریص شده اند. نه مثل همیشه، که بیشتر.. ایستگاه سعدی سوار شدی؛ بعد از یک قرار ناموفق. ناراحت و آویزان.. و حالا روبرویت «یک نفر» ایستاده است که تو در هر حرکتش معنایی را جستجو می‌کنی.. قطار تکان می‌خورد؛ آدمها هم. دستها خسته می‌شوند.. پاها هم.. و تو که نگاهت پائین است: پای راستش را جلو آورد.. به من نزدیک کرد.. اینوری شد.. نفسهایش تندتر شده.. چقدر تکان می‌خورد.. اوه! دستش به من خورد.. درست است که قطار تکان خورد، اما دلیلی نداشت که دستش به من بخورد.. نگاهش کن.. بگذار بفهمد نگاهش می‌کنی.. نگاهت کرد.. دیوانه! سرت را پائین ننداز.. چرا اینقدر سرفه می‌کند؟.. باز تکان خورد.. شلوارش را تکان داد.. ای وای.. دستش را برد... حتما منظوری داشت. ندیدی نگاهت کرد؟ چرا انقدر پایش را نزدیک تو آورده؟ خودش هم یک وری ایستاده. جا که زیاد است.. چه ته‌ریش قشنگی.. هیکلش هم خوب است. اما، چه کفشهای قشنگی.. باید همین باشد، خودش است.. فقط باید کمی جرات کنی و بگویی.. پیاده شد.. برو.. برو.. ه
او تند می‌رود و تو تند می‌دوی.. پله‌ها را دو به دو می رود و تو حتی رنگ جوراب هایش را هم تشخیص می‌دهی. حالا دیگر حتما باید به او برسی.. فقط چند نفر فاصله داری.. پله های آخر.. رسیدی.. ه
.
.
ـ رسالت، «یک نفر».. ه

هوای تازه

2005-04-06T20:02:00.000+02:00

آقا اگه بهمون نمی‌گفتن هم یه جورایی معلوم بود همه چیز داره نو می‌شه.. حتا اگه صبح تا شب یا خدا رو چه دیدی شب تا صبح هم تو خونه باشی، باز یه پنجره هست که یه چیزایی رو نشونت بده.. اولش با یه چیزای با مزه مثل تخمه رو شاخه های درختها شروع میشه.. بعد کم کم این تخمه ها نکشون باز می‌شه! انگار که یه آدم خیلی خوبی زحمت کشیده و تخمه ها رو شکونده.. بعدش کم کم برگای تازه و سبز که آدم حال می‌کنه نگاهشون کنه بیرون میاد.. هیچ دقت کردین چقدر لطیف و ناز هستند؟ نوی نو.. مثل یه لباس تازه یا یه کتاب تازه بوی "نویی" می‌دن.. آدم حال می‌کنه نگاهشون کنه، نازشون کنه، یه جورایی انگار چربن.. واااای!! ه

درخت کنار پنجرۀ من، یه چیزای دیگه ای هم داشت.. یه چیزای خیلی نرمی که مثل مو یا یه همچین چیزی ازش آویزون بود.. چند روز فقط می‌دیدمش اما جرات نمی‌کردم بهش دست بزنم.. باما یه روز بالاخره بهش دست زدم.. یه ذرش رو کندم و تو دستام گرفتم.. احساس نمری کردم! اما الآن همشون خشک شدن و افتادن؛ بجاش درخت من پر از برگه.. برگای تازه و ناز
اینا رو گفتم که بگم فهمیدم یه چیزایی نو شده، شایدم عوض.. میشه خیلی حال کرد.. مخصوصا با هوا.. چقدر ما دور و برمون چیز داریم که می‌شه باهاش حال کرد. این چند وقته که سعی می‌کنم یه جور دیگه به دور و برم نگاه کنم، یه کم توقعاتم رو از محیطم کم کنم، از دور و برم و به جاش از خودم زیاد کنم، تازه می‌بینم که یه چیزایی دور و برم هست در صورتی که می‌تونست نباشه.. وقتی انتظاری نداشته باشی که باشه، اونوقت بودنش خیلی حال می‌ده.. می‌فهمی که باید استفاده کنی و خوب احتمالا هم، می‌کنی (استفاده) ه
ما هم هرچند از پنجره این چیزا رو می‌دیدیم، گفتیم یه حالی هم به این یکی پنجره دادیم.. بالاخره بهار و سبزی و این برنامه ها، اینجا هم سبز باشه بد نیست. با اینکه اساس عکسها بر رنگ قبلی بود و با این رنگ جدید زیاد سازگار نیست اما امیدوارم به خوش آب و رنگی خودتون ببخشید و منم زود پست می‌زنم که بره پایین.. شاید هم اگر یه جا دیدم به آقای کلینتون عزیز نور سبز پاشیدن گذاشتمش اینجا تا تریپ تکمیل بشه. دیگه اینجوریاست
در پایان لازم می‌دانم از کلیۀ دوستان که زباناً یا قدماً یا تلفناً یا بعضاً قلباً ابراز محبت فرمودند، چه در تمام آسیا و چه در نصف جهان، تشکر و تقدیر به عمل بیاورم. ه

زیاده عرضی نیست که طولانی تر از ارتفاع باشد

درست مثل نماز صبح

2005-03-07T18:18:00.000+01:00

همین جا افتاد؛ زیر میز.. اما نفهمیدم کجا رفت.. دیگر پیدایش نکردم.. حداقل او گهگاهی چیزی می‌نوشت. یک نفر به من کمک کند پیدایش کنیم.. شاید چیزی نوشته باشد یا حتا شاید برایمان چیزی بنویسد
اما
خودنویس من که جوهر ندارد.. خودنویس بدون جوهر هم که اصلا خودنویس نیست.. اصلا همین جوری شد که گمش کردم.. افتاد این زیر و قل خورد و قل خورد و قل خورد و رفت.. راستش را بخواهی اصلا نفهمیدم کی جوهرش تمام شد، کی افتاد و کجا رفت.. حتا نگاهش هم نکردم.. حداقل وقتی بود جرات خواندن به من می‌داد. خیلی وقت است که نه خوانده‌ام و نه نوشته‌ام.. حکما فراموش کرده‌ام. هرچند آن موقع ها هم، خودش بود که می‌نوشت و برایم می‌خواند

راستی
کسی جوهر خوب سراغ دارد؟ نمی‌خواهم وقتی پیدایش کردم تازه دنبال جوهر باشم.. ه

I Love This Man..

2005-02-19T14:41:00.000+01:00

ايران موردی کاملا متفاوت دارد. داستان اندوهبار اين کشور در واقع از دهه ۱۹۵۰ آغاز شد که آمريکا، دولت دکتر مصدق را که براساس دمکراسی پارلمانی توسط مردم ايران برگزيده شده بود سرنگون کرد و شاه (محمدرضا پهلوی) را به ايران باز گرداند. شاه نيز توسط آيت الله خمينی سرنگون گرديد و در نتيجه ما به آغوش صدام حسين افتاديم. اکثر اعمال فجيع صدام حسين در دهه ۱۹۸۰ با آگاهی و حمايت کامل آمريکا صورت گرفت. ما ايران را از دمکراسی پارلمانی در دهه ۱۹۵۰ محروم ساختيم. ه

حداقل اين اعتقاد من است. من ميدانم که گفتن اين موضوع از جانب يک آمريکائی پسنديده نيست اما من هنگامي که محمد خاتمی به رياست جمهوری برگزيده شد در اين مورد عذرخواهی کردم و علنا اذعان داشتم که آمريکا باعث سقوط دکتر مصدق شد. اين واقعيت است و از بابت آن پوزش طلبيدم. ه

Executive Intelligence Review

من پسرم

2005-02-10T02:17:00.000+01:00

..وقتی برف ما را تهطیل می‌کرد

2005-02-09T02:23:00.000+01:00

حداقل کاش اینجا درس می‌خوندم که بازهم طعم خوش تعطیلی رو می‌چشیدم.. هرچند خدا رو شکر خیلی وقته که تعطیلم!! یادش بخیر.. اون موقع ها که برف میمومد بعدش تعطیل می‌شدیم، شماها چیکار می‌کردین؟ من یادمه صبحش که مثل همیشه خواب آلود از جام بلند می‌شدم (یعنی بلندم می‌کردن!!) مطمئنم یکی از بزرگترین عذاب های شما هم بیرون اومدن از یه تخت گرم تو یه صبح سرد زمستونیه! اونم وقتی مامان آدم جیغ بزنه بدو بدو دیر شد! اما خواب توی دستشویی چقدر می‌چسبه! فقط مواظب باشین که تو سولاخ نیفتین!! جنبه هم داشته باشین و خودتون پاشین و گرنه انگشتر مامان که بخوره به در، حتما میوفتین تو سولاخی!! الغرض.. ‌ بعدش می‌شستم سر صبحانه که رادیو می‌گفت امروز تعطیله، تازه اون موقع من بیدار می‌شدم! بعدشم مامانم منو می‌برد خونه مامان بزرگم اینا.. پسر دائیم هم میومد و عزای مامان بزرگ شروع می‌شد!! راستی چند وقته آدم برفی نساختین؟

بعدالتحریر: محمود دولت آبادی سلوک رو که نوشته بود به قول خودش می‌خواست ببینه بعد این همه، می‌تونه بدون تصحیح و همین جوری یه راست بده واسه چاپ که از قرار اعتراف کرده بود که عمراً! اما من اینو یه تِک همین جا نوشتم.. برام دست بزنین!! راستی؛ بهم نگین بین سلوک و این یکم فرق هست! خودم می‌دونم! ه

..برای آنروز

2005-02-06T00:15:00.000+01:00

چقدر تنبلی کردم این چند وقته تو نوشتن.. تو فکر کردن و زمزمه کردن نه اما! اولش که با کار شروع شد.. آره خوب یه کمی هم تعجب داره! اما رفتم سر کار.. شاید هم واقعا رفتم سر کار! یه چیزایی دارم یاد می‌گیرم !! باحال بود! اما یه چند وقتی می‌شه دوباره دارم تنبلی می‌کنم.. دوباره شب بیداری و روز خوابی و بهانه های الکی برای خودم.. جالبه که هیچ کس هم نمی‌پرسه چرا دیر اومدی، چرا نیومدی یا اصلا کجا بودی.. ه

هفتۀ پیش عروسی یکی از دوستام بود.. دوستای دوران کودکی.. اولش هیچ احساسی نداشتم؛ اما یه کم که گذشت.. دیدنش تو لباس دامادی.. یاد بچگی‌هامون افتادم.. شیطونی ها و بازیگوشی های دوران کودکی.. بازیگوشی هایی که واسه همه تموم شده اما واسه من مونده.. من و شاید تو.. و یادم میاد که چه احمقانه و خجالت آور بود که بعد از اون هم باز چند باری خواسم همون شیطونی ها رو تکرار کنم.. اما دیگه قراره بزرگ شده باشیم.. همه بزرگ شدند .. یه جا خوندم وقتی مثلاً یازده سالت می‌شه، ده سالت هم هست.. هشت سالت هم هست.. فکر نکن تو الان یه پسر یازده ساله ای.. وقتی دلت تنگ می‌شه که بپری تو بغل مامانت و گریه کنی، اون ماله اینه که تو پنج سالت هم هست.. یا هر چی که شما بگین.. چند روز دیگه یه سال دیگه بهم اضافه می‌شه و شاید تو این چند ساله، تنها سالی باشه که می‌فهمم داره می‌گذره.. چقدر دلم برای یازده سالگی هام تنگ شده.. چند روز پیش یه نامه ای تو کاغذ هام پیدا کردم. مال دوران مدرسه بود.. فکر کنم دبستان.. مدیرمون داده بود و گفته بود سالها بعد اینو بخونید..: ه

برادرم: ه»
این نامه را که با یک دنیا صمیمیت و دوستی برایت نوشته‌ام برای همیشه نگاهدار و مطمئن باش روزی فرا خواهد رسید که آرزو کنی زمان حتی برای لحظه‌ای کوتاه بعقب باز گردد و خاطرات شیرین دوران مدرسه برایت تجدید شود و سخت افسوس خواهی خورد که امکانی وجود ندارد. برای آنروز مینویسم. ه
دوست من: ه
بی شک در کشاکش این زندگی رنگارنگ هر روز از عمر را دستخوش نوعی بازی روزگار خواهی بود، و در این مصافها رنگها خواهی گرفت و تفکرها خواهی کرد. دو راهی‌ها خواهی دید و تردیدها خواهی کرد. برای آنروزت فکری کرده ام ... تا شاید هدایتی باشد. ه

«...

و افسوس که نبود.. شاید هم سالها بعد دریابم که بود.. باقی برای آنروز.. ه

آنها و ماها؛ وقتی ما، آنها باشند

2005-01-08T01:29:00.000+01:00

ما پنج دوستيم و يك بار پشت سر هم از خانه اى خارج شديم. يكى از ما اول خارج شد و كنار در ايستاد. نفر دوم بعد بيرون آمد، يا اگر بخواهم دقيق تر بگويم: مثل يك گلوله كوچك جيوه غلت زد و از در بيرون سريد و نزديك نفر اول ايستاد. بعد سومى، بعد چارمى، بعد پنجمى. ه

بالاخره همه در يك صف ايستاديم. ه

وقتى يك عده از مردم ما را ديدند، ما را به بقيه نشان دادند: «اين پنج نفر قبلاً از آن خانه آمدند بيرون.» ه

از آن موقع تا حالا ما پيش هم زندگى مى كنيم. زندگى آرامى هم داشتيم اگر ششمى مدام خودش را قاطى ما نمى كرد. اذيت مان نمى كند ولى مايه دردسر شده و همين براى ما كفايت مى كند. چرا دلش مى خواهد خودش را جايى جا كند كه كسى از او خوشش نمى آيد؟ ما نمى شناسيمش. دلمان هم نمى خواهد داخل جمع ما شود. ما پنج نفر قبلاً با هم آشنا نبوديم و الان هم با هم آشنا نيستيم. ه

ولى آن چيزى كه راجع به ما پنج نفر امكان پذير شده و همه قبول كرده اند راجع به اين ششمى امكان پذير نيست و كسى هم آن را قبول نمى كند. از اين گذشته، ما پنج تاييم و دلمان هم نمى خواهد شش تا بشويم. راجع به ما پنج تا هم معنايى نمى دهد ولى به هر حال دور هم جمع شده ايم و دور هم باقى مى مانيم، ولى اصلاً از يك وحدت دوباره خوشمان نمى آيد، اين هم به خاطر تجربه هايى است كه به دست آورده ايم. ولى اين حرف ها را چطور بايد به ششمى فهماند؟ عملاً آن همه شرح كشاف معنايى جز اين ندارد كه ششمى را بين خودمان قبول كرده ايم. اين است كه ترجيح مى دهيم چيزى را توضيح ندهيم و او را بين خودمان قبول نكنيم. هر چقدر هم كه عجز و لابه كند، به ضرب آرنج دورش مى كنيم. ولى هر قدرهم دورش كنيم، دوباره سروكله اش پيدا مى شود. ه

وحدت

فرانتس کافکا

..شنوندگان عزیز؛ توجه فرمائید

2004-12-29T21:19:00.000+01:00

شما تقریبا هيچی نداريد! جز يک تاريخ که گهگاهی کمی تا قسمتی افتخار آميز بوده است. اما چون الآن چيزی نداريد، دل خودتان را با آن خوش می‌کنيد. يک روز يک آدم زرنگ پيدا می‌شود و قسمتی از آن تاريخ پر افتخار را مثلا از شما می‌گيرد. شما استثنائا متوجه می‌شويد. عصبانی می‌شويد و شروع می‌کنيد به مبارزه برای باز پس گرفتن تنها چيزی که داريد. چون به نظر می‌رسد راحت تر از اين است که چيز های جديد به دست بياوريد. شما مشغول مبارزه می‌شويد. عرق می‌کنيد، بالا پائين می‌پريد. احساس تحرک، جنبش و پويايی می‌کنيد. از ديدن اين خيزش، احساس غرور می‌کنيد. شما سرگرم می‌شوید. وقتی موقعش رسيد، آن آدم زرنگ تکه ای و شاید - بياييد خوشبين باشيم- تمام آن چيزی که شما فکر می‌کنيد -یا می‌بینید که- از شما گرفته شده را به شما پس می‌دهد و اعتراف به شکست می‌کند. شما فکر می‌کنيد پيروز شده ايد. احساس غرور و قدرت می‌کنيد و تصور می‌کنيد همه چيزتان را پس گرفته ايد. شما راضی هستید اما همچنان چيزی نداريد! شما هيچی ندارید! ه

شما خيلی عصبانی شده ايد. شما می خواهيد دندانهای من را خرد کنيد! شما ايرانی هستيد؟

..،گلاب به روتون

2004-12-22T17:47:00.000+01:00

نمی‌دونم تا حالا روغن کرچک دیدین؟ مطمئنم که حتی فکر خوردنشم نکردین! آقا بد چیزیه.. حتی اوناش که بحساب معطر و خوشمزه‌ست! چشمتون روز بد نبینه ما مجبور شدیم واسه یه سری آزمایشات یه شیشهء ناقابل سر بکشیم! به اضافهء شش عدد قرص که هر کدومش حکماً باعث پر شدن یه چاه می‌شه! جاتون خالی، دیشب رو تو یه اتاق دو متری (کجا؟؟) سر کردیم! حالا خود آزمایش که یه حکایت جدا بود! آقا ما رو به کرات نمودن! اونم به هوای آزمایش! حالا ما نجیب بودیم هیچی نگفتیم، بقیه یه وقت خوششون میاد میگن بیشتر!! اگه یه وقت دکتر براتون نوشت: ه

ازش خواهش -چه بسا التماس- کنین مشابهش رو بنویسه! خدا نصیب گرگ بیابون نکنه، شما که جای خود دارید! ه

دی

2004-12-20T23:18:00.000+01:00

بالاخره پائیز هم تموم شد.. جوجه هاتون رو شمردین؟ پیش پای زمستون یکی بهم گفت جوجه هاتو بشمار، نشستم به همه پیغام دادم جوجه هاشون رو بشمارن، خودم یادم رفت! حالا هم که دیگه پائیز تموم شد.. اما وقتی همۀ جوجه ها یه روزه شدن، دیگه کی جوجه هاشو آخر پائیز می‌شمره؟ می‌دونی دلم چی می‌خواد؟ یه جوجه که نه رنگ شده باشه نه یه روزه باشه نه یه هفته ای بمیره.. شما هم می‌خواین؟

راستی شرمنده می‌کنین واسه این یه خط دو خط های منم کامنت می‌ذارین! واقعا.. ا

«5» روایت

2004-12-13T23:02:00.001+01:00

..کوتاه ترین داستان عاشقانۀ دنیا

2004-12-10T17:49:00.000+01:00

..من

..من و او

..من

!یه چیز جالب

2004-12-05T21:01:00.000+01:00

ـ یکی از راههای جلوگیری از شیوع ایدز، پرهیز از رفتارهای پرخطر است. مثلا استفاده از کاندوم در هنگام سکس خطر ابتلا به ایدز و سایر بیماریهای مقاربتی رو به شدت کاهش می‌ده. ه
ـ یعنی صرف داشتن رابطه جنسی خطر ابتلا به ایدز رو افزایش نمی‌ده؟
ـ در صورتی که همیشه از کاندوم استفاده کنید، خیر. ه

ا
ساعت شش و پنجاه و پنج دقیقۀ بعدازظهر یکشنبه پانزدهم آذر، شبکه سراسری صدای جمهوری اسلامی ایران.. ه

ا
احتمالا این جملات برای من و شما چندان تازگی نداره اما اگه در رادیو اینها رو بشنوید چرا! امیدوارم بیشتر هم بوده باشه چون من آخراش رو شنیدم! اگر هم نبوده، لطفا یه کم وقتشو بیشتر کنین! ه

«2» روایت

2004-11-25T13:57:00.000+01:00

ساده

2004-11-25T03:09:00.000+01:00

یه شب خوابت چشامو بی خبر برد . به دنیایی از اینجا ساده تر برد

به دنیای گل و نور و ترانه . میون لحظه‌های عاشقانه

تو تنها دلخوشی تنها امیدی . تو حرفی که نمی‌گفتم شنیدی

تو با من بودی و من بی تو افسوس . تو خورشیدی و من دنبال فانوس

توو رقص ماه و خورشید و ستاره . خودم رو با تو می‌دیدم دوباره

میون خواب و بیداری نشستم . هنوزم پیش چشمای تو هستم

افشین یدالهی

(Right Click & Save target as)

!اصلا خوشم نیومد

2004-11-23T18:26:00.000+01:00

میای بریم قیس؟

قِیس همان کیش است، با همان لطافت و زیبایی.. ا

Elecomp 2004 یا Love at one Sight

2004-11-18T13:35:00.000+01:00

یه وقت ممکنه تو نمایشگاه که دارین قدم می‌زنین، یه جا یه کم بیشتر معطل شین.. مواظب باشین نگاه کردن به یه عکس بیشتر از دو سه دقیقه طول نکشه! چون ممکنه مردم براتون حرف در بیارن.. اگر هم مسئول غرفه عین همون عکس رو بهتون داد، بزرگترش رو نخواین! چون دیگه حتما براتون حرف درمیارن! البته این رو هم بدونین که اولی نبودین و آخری هم نیستین! ه

نفله

2004-11-16T14:41:00.000+01:00

چقدر خسته‌ام.. لحظه‌ای بیش نگذشته است، شاید.. به گمانی.. چه کسی می‌فهمد؟ که درونم چه خبر و برونم چه نشان؟ همه‌اش یک بازی است.. بازی زندگی من که حرام دگران می‌گردد.. یک چهره.. یک لبخند.. یک پرده ازین زندگی تکراری.. چه کسی می‌فهمد.. ه
گیرم که بگیرند به چیزی که بله.. یک چیزی است در درون پسر ما که یکی، نه! دو سه سالی است که انگار.. که چه؟
غذا؟ عالی.. خوب..! تپل، فربه و مشتی! پسر ماست دگر.. رابطه؟ عشق؟ محبت؟ او که بهتر ز همه می‌داند.. که چه سان عاشق اوییم.. خود بگوید که از آن موقعی که کودک بود، تا به الآن - بزنم بر تخته - کینچُنین رعنا گشت، هیچ خاطرش می‌آید که کمی.. لحظه‌ای یا چندی غافل از او شده باشیم؟ ما چُنینیم و چُنانیم.. ه
و خدائیش چه ربطی دارد؟ وزن این لعنتی خود ساخته را می‌خواهی یا که حرفی که بیامد و برفت؟
یک روز یکی گفت پسر، «مرگ» تو چیست؟ مرگ من بود همین؛ راحتی و آسایش.. و همان گفت پدر مرگ تو چیست؟ چه فرقی دارد؟ خاطرم نیست چه گفت.. و به خاطر دارم چه نگاهی کرد مرا.. خوب ببین.. پسرت! می شناسی پدرم؟ این فقط یک چشمه است! پسرت آرزویش اینچنین ساده و آسان، همین یک قدمی.. یک «مرگ» است.. ه
چه کسی می‌فهمد؟ «من نمی‌فهمم که اتاقش ز چه رو همه وقت آشوب است؟» دل من خوش باد که این دغدغه کوچک هم، گاه گاهی سراغ از.. نه که او، دل یک دانه خواهرکم، می‌گیرد.. ه
نه.. چنین نیست! خدائیش چنین نیست.. پس چیست؟ تو همان به که همین زندگی نکبت را، مثل یک بازیگر پیش بری.. تو که یک خط نتوانی نوشتن که چه خواهی بگذار برایت بنویسند.. تو فقط بازی کن.. ه
l

نمی‌دونم چرا این یهو شعر شد.. (شعر؟!!) تا حالا حتا تلاشی هم نکرده بودم.. اعصابم خورد بود، اومدم چار تا چیز بنویسم که از دستم در رفت و اینجوری شد.. شاید مسخره باشه، شایدم جالب.. اما آخرش حرفم پرید.. شاید حرفی که اینجوری می‌پره همون بهتر که بپره.. اون وقت از من چی می‌مونه؟ نفله.. ه

!تولدش مبارک

2004-11-16T06:07:00.000+01:00

جوجه جوجه طلایی ه نوکت سرخ و حنایی
چگونه تخمت شکستی ه اینگونه بیرون جستی؟!! ه
گفتا جایم تنگ بود ه دیوارم از سنگ بود
دیم دیم دام دام دیم دیم دام... ه اینگونه بیرون جستم!!! ه

پسر . پدر

2004-11-15T17:17:00.000+01:00

در میسیونز، با آفتاب تابان، گرما و آرامش که فصل به ارمغان می‌آورد، روزهای تابستان عالی است. ه

پدر نیز مانند خورشید، گرما و هوای آرام قلب خود را در برابر طبیعت می‌گشاید. او به پسرش می‌گوید: «مواظب باش پسرم!» و با اخطارش همۀ مشاهدات و اندرزهای خود را دوره می‌کند و پسرش کاملاً مقصود پدر را می‌فهمد. ه

پسرک جواب می‌دهد: «بله بابا!» و در همان حال تفنگش را برمی‌دارد و جیبهای پیراهنش را از فشنگ پر می‌کند. ه

پدر می‌گوید: «تا ظهر برگرد پسرم» ه

پسر تکرار می‌کند: «بله بابا!» و تفنگ را در دست محکم نگه می‌دارد، به پدر لبخند می‌زند، پیشانیش را می‌بوسد و از در بیرون می‌رود. ه

پدر تا چند قدم به دنبال او می‌رود، با چشمانش او را مشایعت می‌کند و بعد به کار روزانۀ خود باز می‌گردد. احساس خوشحالی می‌کند، خوشحالی از داشتن لذت پسر. ه

پدر می‌داند که پسر از همان کوچکی طوری بار آمده که در برابر خطر محتاط باشد، بتواند تفنگ را بکار برد و هر چیزی را شکار کند. او با اینکه سیزده سال بیشتر ندارد اما قدش بلندتر از نوجوان سیزده ساله است. روشنی چشمان آبیش حتی او را جوانتر هم نشان می‌دهد. ه

پدر نیازی نمی‌بیند تا چشم از کار برگیرد و پیشروی پسرش را در ذهن خود دنبال کند. تا حالا حتماً پسرش از کوره راه سرخ گذشته و در راه اصلی به سوی جنگل پر درخت در حرکت است. شکار خز در جنگل صبر و حوصلهء زیاد می‌خواهد که پسر کوچکش فاقد آن است. بی‌گمان او پس از عبور از قسمت خلوت جنگل در امتداد حاشیۀ کاکتوسها تا باتلاق، به دنبال کبوتر، مرغ توفان و یا شاید یک جفت حواصیل خواهد رفت، ار آن نوعی که دوستش "جان" چند روز قبل پیدا کرده بود. ه

اکنون پدر در تنهایی، از یادآوری شور و شوق این دو پسر برای شکار به آرامی لبخند می‌زند. گهگاه فقط آنها یک پرنده یا "کورتورو" یا "سورکوآ" که از آن یکی کوچکتر است شکار می‌کنند و آن وقت "جان" با تفنگ نُه میلیمتری که پدرش به او داده پیروزمند به کلبه‌اش بازمی‌گردد و پسرش با تفنگ کالیبر شانزدۀ "سنت اتینه" و باروت سفید سرافراز به خانۀ روی تپه‌شان بر‌میگردد. ه

زندگی خود او نیز به همین صورت بوده. در سیزده سالگی به او اجازه داده شد که تفنگ بردارد. حالا پسرش نیز در همین سن صاحب تفنگ شده و پدر از این بابت خوشحال است. برای پدری که همسرش را از دست داده بزرگ کردن فرزند آن‌قدرها هم آسان نیست. خطر همواره در کمین مردهاست؛ به‌ویژه مردی که همیشه متکی به خود است. این موضوع همیشه باعث نگرانی او بوده. بعضی مواقع دچار اوهام می‌شود و از این جهت رنج می‌برد. یک بار به دلیل ضعف بینایی تصور کرد که پسرش در کارگاه، روی گلولۀ تفنگ چکش می‌زند و ترس برش داشت، در حالی که او سگک کمربند شکاریش را برق می‌انداخت. ه

ناگهان از فاصله‌ای نه بسیار دور صدای شلیکی به گوشش می‌رسد. ه

پدر صدا را می‌شناسد و به فکرش می‌رسد: «تفنگ سنت اتینه. دو تا کبوتر از جنگل کم شد» ه

مرد بدون توجه به حادثۀ مهمی که اتفاق افتاده سرگرم کار خود می‌شود. ه

خورشید که قبلا به اوج خود رسیده، کم کم رو به پایین می‌رود. به هر جا که نگاه می‌کنی، روی صخره‌ها،زمین یا درختان، هوا مانند حرارت داخل کوره که تازه خاموش شده رو به سردی می‌رود و با گرما به حرکت درمی‌آید. پدر به ساعت خود نگاه می‌کند، ظهر است. چشمانش را به جانب جنگل می‌دوزد. ه

پسرش بایستی برمی‌گشت. اعتماد دو جانبه‌ای بین آن دو برقرار بود. پدر با شقیقه‌های نقره‌ای و پسر سیزده ساله، هیچ‌گاه یکدیگر را گول نمی‌زنند. وقتی پسر جواب می‌دهد، «بله بابا» دیگر به قولش وفا می‌کند. او گفت که پیش از ساعت دوازده برمی‌گردد و پدر در حالی که ناظر رفتنش بود لبخند زد. ه

و حالا پسرک هنوز برنگشته است. ناگهان متوجه شد که سه ساعت است هیچ صدای شلیکی نشنیده. خیلی پیش، یک شلیک؛ یک شلیک کوتاه شنیده بود. از آن پس دیگر نه صدای شلیک شنیده شد و نه پرنده‌ای دیده بود. ه

پدر سر برهنه و بدون اسلحۀ خود بیرون می‌دود. کوره‌راه سرخ را میان‌بر زده، وارد جنگل می‌شود، با سرعت از حاشیۀ کاکتوسها می‌گذرد بدون اینکه هیچ رد پایی از پسرش پیدا کند. در حالی که رد شکار را گرفته و بیهوده دور و بر باتلاق می‌گردد مطمئن است هر قدمی که برمی‌دارد نومیدانه و مصیبت‌بار به سوی نقطه‌ای است که جسد فرزندش را در حال سینه‌خیز وسط یک پرچین کشته خواهد یافت. ه

از روی تعجب ناگهان فریاد می‌زند: «پسرم!» بغضی که در صدایش نهفته حالت گریستن دارد و هیچ گوشی را طاقت شنیدن آن همه اضطراب نیست. ه

کسی جواب نمی‌دهد. هیچ کس! پدر که ده سال پیرتر شده در امتداد کوره راه سرخ زیر آفتاب به دنبال پسرش می‌گردد که تازه مرده است. ه

ــ پسرم! آه پسرم! ه

با چنان شور و علاقه‌ای فرزندش را صدا میزند که هر ارتعاش صدایش از اعماق جانش بر می‌خیزد. ه

در گذشته یک بار در اوج خوشبختی و آرامش کامل دچار توهمی رنج‌آور شده بود. به خیالش رسیده بود که پیشانی پسرش با گلوله‌ای ورشویی سوراخ شده است. اکنون در هر گوشه از جنگل تاریک درخشش سیم‌های خاردار را می‌نگرد و در پای یک درخت خشک او را می‌بیند که تفنگ خالیش در کناری افتاده.. ه

ــ پسر جانم!.. پسرم!.. ه

توانایی پدری که محکوم به چنین توهم ترسناکی است حد و حدودی دارد و پدر داستان ما احساس می‌کند که پسرش از انتهای جادۀ کناری پیدا می‌شود و تند تند به طرف او می‌آید. ه

قیافۀ پدر که سلاحی با خود ندارد از پنجاه متری آنچنان پریشان است که پسر سیزده ساله را وادار می‌کند به سرعت قدم‌های خود بیفزاید. ه

مرد زمزمه می‌کند: «پسر کوچولویم!» و خسته و آشفته روی خاک سفید ماسه‌دار می‌نشیند و پاهای پسرک را در آغوش می‌گیرد. ه

پسرک در حالی که پدر هنوز پاهایش را در آغوش گرفته ایستاده بر جای می‌ماند و با آگاهی از غم و درد پدر، آهسته سرش را تکان می‌دهد: «بیچاره بابا!» ه

دیروقت است. ساعت از سه گذشته است. اکنون پدر و پسر عازم خانه می‌شوند. پدر دوباره زمزمه کنان می‌پرسد: «چطور شد! متوجه خورشید نشدی که چقدر دیر شده؟» ه

ــ حواسم بود بابا!.. داشتم برمی‌گشتم که حواصیل‌های "جان" را دیدم و رفتم دنبالشون.. ه

ــ چقدر باعث ناراحتی من شدی پسرم! ه

پسر نیز پس از مکث زیاد زمزمه‌کنان می‌گوید: «پدر!» ه

پدر می‌پرسد: «بالاخره چی شد؟ حواصیل‌ها را شکار کردی؟» ه

ــ نه.. ه

روی‌هم‌رفته این مسئله چندان مهم نبود. پدر در زیر آسمان آبی، گرمای مواج و روی جاده هموار با پسرش به سوی خانه بازمی‌گردد. پسری که به شانۀ او تکیه داده و تقریباً هم‌قد پدر است. خیس عرق است و گرچه تنی کوفته و جانی خسته دارد اما از خوشحالی لبخند می‌زند.. ه

پدر با توهمی شاد لبخند می‌زند.. اما تنها برمی‌گردد. از جنگل با دست خالی برمی‌گردد زیرا کسی را نیافته است. غافل از آنکه در پشت سرش، پای درخت خشکیده‌ای، پسر دلبندش از ساعت ده صبح، گرفتار در میان سیم‌های خاردار، زیر آفتاب، پا در هوا دراز کشیده و مرده است. ه

Keroga Horacio

ناز و نوش

2004-11-13T05:32:00.000+01:00

اصرار عجیبی دارد که بنویس و دست بردار هم نیست.. همیشه همینجوری است و گاه گاهی هم اذیتم میکند. خب چاره چیست.. نمی‌شود رو ترش کرد. دلگیر می‌شود.. ه
برمی‌گردم و میگویم: چه بنویسم؛ لااقل کلمه‌ای بگو.. می‌خندد! سرم را که می‌خارانم بیشتر می‌خندد و مرا هم می‌خنداند. دوباره می‌گوید بنویس و من میگویم به غار حرا خوش آمدی! می‌خواهی وارد غار تنهایی من شوی؟ بهش بر می‌خورد.. قهر می‌کند.. می‌داند چکار کند.. اما من نمی‌دانم چرا همیشه همه می‌دانند چکار کنند و من هیچ‌وقت.. می‌گوید تو هم میدانی چه کنی اما نمی‌کنی.. و من می‌فهمم چرا قهر کرد.. ه
حالا اگر فکر می‌کنی می‌دانم، نوشتم تا خودت ببینی. اما.. باز هم به من گیر بده

..بقیه اش

2004-11-09T21:18:00.000+01:00

امروز رو نرده های راه پله یه جا خوندم : «من آینده را دوست دارم، چون قرار است بقیه عمرم را در آن زندگی کنم» ی

شما هم دارین؟

..درکوچه‌های کوفه

2004-11-08T23:59:00.000+01:00

دیشب شب قدر بود.. بعد از مدتها رفتم احیا.. باز پای کامپیوتر نشسته بودم، مشغول کارهای همیشگی؛ وقت تلف کردن! اما امشب می‌خواستم حتما برم.. به یاد قدیما.. ی
رفتم حموم دوش گرفتم و غسل هم کردم. لباس پوشیدم و رفتم بیرون. اما کجا؟ نمی‌دونستم کجا می‌شد رفت و آیا ساعت دوازده و نیم دیر نیست؟
قرآن کوچولوی صورتی خودم رو برداشتم، به همراه دعای جوشن کبیر. دیدم جایی بهتر از جای همیشگی من نیست، مسجد قبا.. تنها مسجدی که باهاش رفیقم! ی
رفتم تو. چای و خرما دم در بود و یه دوست یا شاید یه آشنای قدیمی.. سلام و چطوری و کجایی و بعد هم رفت تو، منهم.. اما مثل همیشه با گفتن اینکه این چیزا که به گروه خونی تو نمی‌خوره! خوب چاره چیه؟! ی
دوباره همون فضای آشنای همیشگی.. بی اختیار عقب مسجد رو نگاه کردم.. شاید چشمم دنبال خودم می‌گشت.. منی که با دوستم اون عقب نشستیم و داریم می‌خندیم.. همون پیرمرد ها، همون چهره‌های آشنا و قدیمی.. همه چیز بدون تغییر انگار همه چیز همون جوری منتظر تو مونده، حتا همون پسرایی که چشم بی اختیار دنبالشون میره.. ه
رفتم و یه گوشه نشستم. یه سخنرانی و بعد هم مداحی. چند بار مجبور شدم جامو عوض کنم. هر دفعه به خاطر یه چیز؛ یه بار مردی که هی نگاه میکرد و ابروهاشو بالا مینداخت! اول فکر کردم شاید مشکل از منه.. اما خوب هر کسی تو مسجد باید یه تیک عصبی داشته باشه.. اعصابمو خورد کرد با اینکه سعی میکردم نگاش نکنم. یه بارم یه پیرمردی که پاشو دراز کرده بود درست بغل من.. یه بار پاش به من خورد و من هر چی عقب جلو رفتم هنوز سردی پاشو حس میکردم! آخرش رفتم یه جای دیگه نشستم.. منم مثل این بچه‌ها از همه چیز عصبانی میشم! ی
دیشب سینه هم زدم! بعد از مدتها.. شاید چند سال؛ یادم نمیاد حتی تو تاسوعا عاشورا هم سینه‌ای زده باشم، جدیدا.. ی
در اوج جدی بودن، بعضی وقتها خندم می‌گیره! مثل دیشب؛ در حالی که منهم مثل بقیه، دقیقا مثل بقیه آدمهای توی مسجد مشغول سینه زدن بودم، یهو خندم گرفت! از دیدن اینهمه آدم به اضافه خودم که داریم با یه شعر سینه می‌زنیم. همین! خیلی جالبه! کاری که هیچ فایده‌ای نداره. بعد یهو تبدیل به یه بازی میشه! و خب من خیلی خندم میگیره از این بازی! مگه بازی واسه خنده نیست؟
و«وای علی کشته شد؛ شیر خدا کشته شد» با این شعر سینه زدنها ریتم تند میگیره، همه می‌گن و می‌زنن. بعد یهو نمی‌دونم چه جوری میشه که قسمت اول میشه مال جلوی مسجد و قسمت دوم مال عقب. مردم جلو همین جوری سینه می‌زنن و می‌گن «وای علی کشته شد» بعد عقبی‌ها که منم جزو اونام می‌گن «شیر خدا کشته شد»! وقتی این اتفاق واسه ده بار یا بیشتر بیفته، خب خنده‌دار میشه! یه سری آدم در حالی که سینه می‌زنن اینو می‌گن! اطلاع رسانی! و من اون وسطا دارم می‌خندم؛ شدید! اما سعی کردم یه جوری شبیه گریه نشون بدم! چون از این گریه ها زیاده! ی
خلاصه اینم تموم شد! اما آدمهایی که همیشه گریه می‌کنن تموم نمی‌شن! با هر حرفی گریه می‌کنن و هی می‌زنن به پیشونی‌شون! همیشه یه حس دوگانه‌ای به این آدمها داشتم.. اولیش جالب بودن و عجیب بودن اینهاست بدون قضاوت و دومیش هم احساسی که از سادگی اینها دارم.. چقدر راحت گریه می‌کنن بعضی وقتها که دلم لک زده واسه یه گریه مشتی، حسودیم میشه به اینها.. ی
بعد هم که آخونده آومد.. من دعای جوشن کبیر رو در آوردم به این حساب که می‌خوان بخونن! نگو همون اول خونده بودن و الآن فقط قرآن سر گرفتن مونده بود! یه مقدار حرف زد. همش دعا می‌کرد واسه ناموس خودش و مردم! نمی‌دونم بلایی سرش اومده بود یا نه! علی‌الحساب، قرآن سر گرفتیم! ی
بک یا الله.. به محمد.. به علی.. به فاطمة.. بالحسن.. بالحسین.. به علی بن الحسین.. سر "به محمد بن موسی" که رسید نمی‌دونم چرا فکرم بی‌اختیار رفت پیش یکی.. یکی از دوستام که تو مشهده.. هوس مشهد کردم.. هوس شبهای تو حرم.. با اون نور سفید و خاکستری.. و نشستن توی صحن ها و ساعتها مردم رو نگاه کردن و اون پسر بچه‌ای که یه گوشه رو پای باباش خوابیده.. همیشه احساس امنیت میکردم اونجا.. یه جوری که میشد ساعت‌ها نشست و نگاه کرد.. یه جوری هوس کرم یا شاید نذر کردم که یه سر برم مشهد؛ امیدوارم در حد هوس باقی نمونه! ی
موقع دعا کردن شد.. از چهارده نفر مایه گذاشتیم تا خدا تحویلمون بگیره! حالا تهش چی؟! نمی‌دونم چی باید بخوام؟ همیشه میگم خدایا همه چیزو درست کن! ته تهش همینه! کی شده یه چیز درست حسابی بخوام ازش؟! ی
اما حال‌گیریش اینجا بود که هیچی ندادن بخوریم! همه جا سحری میدن! وقتی اومدم دم خونه دیدم یه جا غذا میده مثل جعبه پیتزا! اول گفتم بی‌خیال اما بعدش خجالت رو گذاشتم کنار رفتم دم درشون.. گفتم آقا غذا هست؟ اونم گفت نه تموم شد! منم مثل آقا ها تشکر کردم و رفتم!! به قول مامانم یه چیزی تو خونه پیدا میشه! ی

!هی

2004-07-09T22:39:00.000+02:00

سلام اینجا خوبه؟